Í dag mun ég eftir fremsta megni reyna að sitja á strák mínum og vera ekki með ódýr skot á rauðhærða Norðmenn, og kemur þar auðvitað fyrst til að ég þekki bæði rauðhærða og Norðmenn og tel meðal vina minna. Reyndar verður að viðurkennast að á heildina litið eru Norðmenn sem ég þekki ekki meðal fjörugustu manna, en engu að síður mestu prýðismenn. Svo er líka hitt að það er mikið eftir, bæði í kvöld, á laugardaginn og í næstu viku og svo framvegis og eins og alltaf gildir að sá hlær best sem síðast hlær.
Engu að síður hlýt ég að spyrja: “John Arne Riise, oooh, aaah, I wanna knoooooow, how you scored that goal!”
Í mánudag átti Lalli vinur afmæli og blæs til veislu í dag. Ég ætla ekki að halda því fram að það sé eins og gerst hafi í gær að við vorum í fótbolta saman heilu sumrin, til þess er minnið of slakt, en það verður gaman að samfagna honum, og fræðast um hvernig það er að komast á fimmtugsaldurinn. Ég ætla mér enda að vera vel undirbúinn þegar það að kemur.
Síðan verður reynt að finna stað til að horfa á Barcelona leikinn í kvöld, væntanlega rólegur morgun á morgun og síðan vinna í Víkinni eftir hádegið. Þannig að eitthvað tefjast myndirnar sem farið er að þýfga mig um. Sjáum til. Annars er skemmtidagskráin geysiþétt næstu 11 dagana, margt og mikið til að hlakka til.

Um daginn minntist frægasti Frambloggarinn á gamlan söng Frammara um að Víkingar væru félag stofnað af pjökkum sem hefðu ekki fengið að vera með þegar Fram var stofnað. Ég fæ ekki alveg séð hvers vegna það, þó alveg rétt væri, ætti að vera Fram til framdráttar. Ef eitthvað er, sýnir það dugnað og kraft yngri piltanna sem stofnuðu félag sem nú hefur lifað í heila öld, þó upphaflega væru þeir ekki taldir félagstækir. Og sýnir um leið skammsýni stofnanda Fram, sem þarna misstu af góðum félagsmönnum.
Það var enda ekki í síðasta skipti sem Framarar brenndu sig á því að vilja ekki góða menn, og er þar skemmtilegast að nefna síðasta Íslandsmeistaratitil Víkinga í knattspyrnu karla, sem er jú styttra í en síðasta Íslandsmeistaratitil Framara.
Það er þess vegna alltaf betra að leyfa sem flestum að vera með, það er aldrei að vita hvað úr verður.

Já, það marraði rækilega í afturendanum á barstólnum á Glaumbar í gær. Eins og ég sagði var ég stressaður fyrir, enda hefur líklega enginn markmaður átt jafnoft stórleiki gegn United og Brad Friedel. Þoli hann ekki! En bráðnauðsynlegt stigið hafðist og enn er þetta í okkar höndum. Sumsé (til að skýra færsluna ef ég les þetta eftir 5 ár) Blackburn 1 – United 1.
Nennti svo ekki á Berserkjakvöld í gær, tsjillaði heima. Svo er fólk að koma í mat á eftir, einfalt og indverskt er á dagskránni, ef ég sprengi ekki grillið í loft upp, þ.e.a.s.

Það var fermingarveisla í föðurfjölskyldunni á sunnudaginn, árlegur viðburður þar, en oftast bara ein, góð dreifing. Núna er ég því enn og aftur orðinn *næst* lægsti fermdi karlmaðurinn í fjölskyldunni. Mér er til efs að meðalhæð karlkynsafkomanda föður míns sé mikið undir einnogníutíu, við erum fjórir og svo sá nýfermdi sem erum undir 185 held ég. Fermingarbarnið frá í fyrra gnæfir nú yfir mig, og þess verður ekki langt að bíða að sá nýfermdi taki frammúr, hann er byrjaður á sprettinum og eldri bróðir hans er um 2 metrar. Þannig að þessar veislur vekja alltaf minnimáttarkennd. Bókstaflega.
Frægasti stuðningsmaður Luton á Íslandi bloggar um fall Luton og er eðlilega kokhraustur um að það sé gott að halda með litlu liðunum. Sem stuðningsmaður stórvelda bæði í Englandi og á Íslandi (þó það síðarnefnda hafi jú reyndar verið í smá síðdegislúr síðustu ár) þekki ég það ekki alveg, finnst mér gráupplagt að benda á þessa frétt: Aldershot kemst á ný í deildakeppnina. Næsti stórviðburður er síðan þegar AFC Wimbledon lumbrar á Milton Keynes Dons, þó að ekki gangi allt sem skyldi í vetur til að flýta fyrir því, og gæti verið að fyrr komi innrás FCUM í deildakeppnina. Stuðningur snýst um meira en áskrift að Sky, nefnilega.

Ef maður hefur í gegnum tíðina ekki þakkað Graeme Souness nógsamlega fyrir að hafa klárað verkið sem Dalglish byrjaði á og rústað Liverpool liðinu, þá var að bætast enn ein ástæðan til að dá manninn. Honum bauðst að taka til Liverpool leikmann sem hafði átt í vandræðum heima fyrir og vildi byrja nýtt fótboltalíf í Englandi. Hann sagði Neitakk.
Eins gott.
Ég er nefnilega nokkuð viss um að ólíkt aulunum í Leeds hefði Liverpool ekki selt okkur Eric Cantona.

Versti stjóri sem ráðinn hefur verið oftar en einu sinni í efstu deild í Englandi. Staðreynd.

Auðvitað er titillinn ýktur, en ég er ekki frá því að þetta sé eitt frábærasta mark allra tíma.

Hef ekki séð þetta í bráðum 23 ár, en plaggat af Hughes í loftinu að skora var upp á vegg hjá mér á Hávallagötunni þangað til ég flutti held ég bara. Allavega eitt síðasta fótboltaplaggatið sem ég tók niður. Hann er líka eini karlmaðurinn sem ég hef séð ástæðu til að dást að lærunum á. Enda nýtti hann þau til góðra verka. “Not a great goalscorer but a scorer of great goals” eins og þar segir. Gaman að þetta sé loksins komið á YouTube.

Held ég hafi séð fjórar greinar í gær og morgun um að ‘United stefni hraðbyri að titlinum’. Er hægt að biðja um meira óheillamerki? West Ham á mikið inni hjá okkur, hafa gert okkur ófáa grikki í gegnum tíðina. En deildin verður hörkuspennandi, spái því að fjögur lið verði í toppbaráttunni a.m.k. fram í mars og allt of snemmt að slátra kjúklingnum.
Eins og venjulega hef ég lítið um annað en íþróttir að segja. Jólin voru róleg, hreindýr tvo daga í röð og svo veikur. Er varla byrjaður á einu bókinni sem ég fékk, ævisögu Davíðs Stefánssonar. Stór hluti aðfangadagskvölds fór í að setja saman Lego. Alltaf jafn gaman að fikta í Legó, og langt síðan síðast, en kannske ekki alveg eins spennandi þegar þetta er prinsessulegó. Annað hvort verð ég að reyna að koma dömunni á Technics bragðið, eða bíða þessi 2 ár eða svo þangað til litli bróðirinn uppfærir úr Dúpló.

Það er að verða árlegur viðburður að heyra Andy Gray fjalla um svæðisvörn og galla hennar eftir Liverpool – United leiki.
Í janúar í fyrra tók hann góða rýni á þetta sigurmark á síðustu mínútunni eftir aukaspyrnu:

og þótti þetta skólabókardæmi um hvernig svæðisvörn klikkar.
Síðasta vor sést hérna:

hvernig John O’Shea dansar fyrir framan fjóra varnarmenn sem allir eru að dekka svæðið frekar en manninn og þess vegna endar Johno frír og þrumar í netið.
Og enn í dag fékk Gray að predika: Rio dró með sér Torres sem eins og í fyrra horni var eini varnarmaðurinn sem fylgdi manni, fjórir varnarmenn röðuðu sér á markteiginn án þess að vera dekka neinn, Rooney fékk að skjóta óáreittur og Tevez var óvaldaður inni í markteig. (takk Benayoun fyrir að hlaupa ekki út). markið sést hér.
Takk Rafa, og megi Liverpool spila svæðisvörn sem lengst. Eins og Andy Gray var að segja: “Ég hef aldrei séð svæði skora mark í fótbolta”. Hins vegar hafa Rio, Johno og Carlos núna allir skorað sigurmark á Anfield. Tevez tók þetta reyndar á lokamínútu fyrri hálfleiks, ólíkt hinum tveim, og það er svolítið þægilegra en hitt.

Þetta var frábær sigur á Anfield, fyrst og fremst sterk og grimm vörn sem skóp hann. Patrice Evra var að öðrum ólöstuðum maður leiksins. Þetta þýðir að það verður gaman í vinnunni næstu vikuna!

Þegar mamma sagði mér nývöknuðum að Freddie væri dáinn benti ég henni vinsamlega á að þetta væri nú bara misskilningur í gömlu konunni, hann hefði bara tilkynnt daginn áður að hann væri með eyðni, þetta væri ekki búið enn.
Ekki í fyrsta eða síðasta skiptið sem mamma hefur réttara fyrir sér.
Síðan eru sextán ár.
Var á Herrakvöldi Víkings í gær. Góð skemmtun, Guðni Ágústsson átti salinn, sem kom sumum vissulega á óvart. Á eftir fór hann að rifja upp þegar hann hitti mig sem krakka. Ég efast ekki um að ég kunni mun minna í Njálu nú en þegar ég var fimm ára. Kominn tími á að lesa hana aftur frekar en þetta endalausa SF&F, þó skemmtilegt sé. En ætli ég verði ekki að klára bunkann sem ég fékk um daginn fyrst. Er með bókamerki í einum 6 bókum núna. Helgin fer í það, og 6-Y hitting í kvöld. Ekki seinna vænna að hittast, svona rétt áður en við verðum tuttugu ára stúdentar, og engi.. næstum enginn orðinn fertugur.
Brandari vikunnar:

Tributes are being paid to Scotland this morning [á fimmtudag] after the entire country laughed itself to death,
The alarm was first raised at around 10pm last night as thousands of phone calls and text messages went unanswered.
Small groups of volunteers from Berwick-upon-Tweed and Carlisle ventured north just after midnight only to find houses full of dead people gathered around still blaring television sets. By dawn, as RAF helicopters flew over deserted city streets, it was clear that the whole country had suffered a catastrophic abdominal rupture.
Wayne Hayes, a special constable from Northumberland, said: ‘We went into one house in Dunbar and found three men sitting on the sofa with huge smiles on their faces, still holding cans of 70 Shilling. They seemed to be at peace’
Moving tributes are already being placed along the Scotland-England border with many mourners opting to leave a simple bag of chips or a deep-fried bunch of flowers.

Mynd vikunnar: Ástæðan fyrir að Ronaldinho getur ekki blautan lengur. Hrikalegt að sjá þetta. Og að hugsa sér, ef United hefði fengið Ronaldinho, værum við ekki með Ronaldo. Í dag myndi enginn United maður skipta.
Blast from the past vikunnar: Man ekki afhverju einhver benti á þessa gömlu frétt, en ég hef ekki hlegið jafn mikið lengi: Bjartsýni Liverpool manna er eilíf.. Auðvelt að vera vitur eftir á, en þetta er samt bara fyndið núna. Hvar er Le Tallec í dag??? Annars er þetta bara biturð út í að það sé ekki til jafn gott United blogg…

United lét sér nægja fjögur mörk, og þökk sé jöfnunarmarki Roma undir lokin er United komið áfram. Þá er bara að einbeita sér að deildinni.

Fór aðeins út á lífið í gær, var frekar stilltur og vaknaði hress og kátur, dreif mig í ræktina núna áðan og bíð nú spenntur eftir Arsenal -United. Yfirleitt eru stórleikir lítið fyrir augað, járn í járn, en liðin hafa bæði verið að spila geysifagran fótbolta og ef bæði halda sig við það gæti þetta orðið klassísk viðureign. Ég hlakka ofsalega til.
Heyrði í einum dyggum lesanda á fimmtudaginn sem kvartaði undan því að þetta væri lítið annað en boltatuð og vildi heyra eitthvað um menn og málefni. Ég legg eiginlega ekki í það, það geta allir sem eitthvað þekkja til mín, þó ekki nema af þessu bloggi væri, hvar ég stend í helstu umræðuefnum vikunnar og finnst satt að segja mótrök í sumum málum svo gjörsamlega glórulaus að það er ekki orðum eyðandi á.
Á hinn bóginn fagna ég vaxtahækkun Seðlabanka. Það er orðið morgunljóst að þenslan er bara á leiðinni áfram og það verður að reyna allt til að draga úr neyslunni. Meira að segja hjá mér dregur þetta úr græjufíkn. Svolítið allavega… Hagfræðin, hin döpru vísindi. So true.

Verulega góður dagur í gær. Hófst á ferð í ræktina (átak í gangi, gengur ekki illa), síðan var það Musteri Mammons til að græja gjöf. Var búinn að mæla mér mót við vin á Glaumbar og kom við hjá öðrum til að ferja hann þangað. Frú þess síðarnefnda kom í tæka tíð heim og við drifum okkur í bæinn og sáum okkar menn rústa ‘boro 4-1. Frábær fótbolti og spennandi að sjá að fremstu fimm menn okkar í leiknum eru allir 23 ára eða yngri. Ferjuðum einn bíl á Víðimel að leik loknum og svo var haldið heim. Kvöldið byrjaði kl.6 þegar mamma kom við og við fórum í veislu til að samfagna Möggu frænku að hafa loksins ákveðið að skilja við lögfræðideildina þrátt fyrir að henni hafi greinilega þótt ákaflega gaman að vera skráður nemandi! Maður þekkir aldrei of marga lögfræðinga.
Garðabærinn var lokaviðkomustaður kvöldsins, þrítugsafmæli yfirmannsins og þar var skemmt sér og dansað fram á rauðanótt í frábæru partíi!
Sem sé, geysigaman í allan gærdag, og eftirköstin lítil.
FC United vann reyndar líka góðan sigur í gær. Ekkert að því!
Og að lokum, fyrir þá fáu lesendur sem vita ekki af því, þá er ég á Facebook

Það er svo sem lítið að segja um úrslitaleikinn á laugardaginn var annað en að Suður Afríka klikkaði, hélt Englendingum í skefjum og vann 15-6, allt saman spörk. Reyndar var snertimark dæmt af Englendingum, en það var að því er mér sýndist rétt. En gargandi skemmtun var þetta ekki.
Svo kemur í ljós hvort bætist í þriggjalanda keppnina á næsta ári, vandinn fyrir Argentínu er hve margir leikmenn þeirra spila í Englandi og Frakklandi og ættu erfitt með að fá sig lausa.
Ég hvíli ykkur semsé frá rúgbý fram á næsta sumar en síðasti fróðleiksmolinn um þessa ágætu HM er svona: Vissuð þið að deildarkeppnin í Englandi hélt áfram á fullum krafti á meðan keppnin fór fram? Það er semsé bara verra að hafa fullt lið landsliðsmanna.
Í kvöld var klassískara sjónvarpsáhorf, fagurt að sjá United rústa Динамо Київ. Reyndar er ekki hægt að segja að Kiyv hafi veitt mótspyrnu, en þessi tvö mörk þeirra voru gjörsamlega óþörf.
Flott kvöld hjá United, næstum flottara hjá Arsenal. Ætli ég beri mig ekki eftir því að horfa á Arsenal – Liverpool á sunnudaginn, þarf að sjá hvernig þetta Arsenal lið ber sig að.

Fjögur mörk á okkur á heimavelli? Gjörsamlega óásættanlegt.
Það er hægt að tuða endalaust að við vinnum ekki leiki ef við skorum ekki, en við vinnum ekki leiki nema við fáum ekki á okkur mörk.
Skemmtanagildið á að vera númer tvö, árangur verður að vera númer eitt.

Sit hér og horfi á mína menn skora 2 mörk í deildarleik í annað skiptið á tímabilinu, þetta er allt að koma.
Þetta er auðvitað ekkert búið að vera gaman síðustu viku að horfa á eftir Víkingi niður, það verður nóg af rútuferðum á næsta ári, 8 ferðir út fyrir höfuðborgarsvæðið. Vonum hið besta.
En nú er loksins gervistríðinu lokið í HM í rúgbý. Í riðlakeppninni kom þó Argentína verulega á óvart, vann sinn riðil, skildi Frakka eftir í öðru sæti og Íra úti í kuldanum. Að öðru leyti kom einungis það á óvart að barátta Fiji skilaði þeim sigri gegn slöku liði Wales sem var heillum horfið í keppninni.
Suður-Afríka leikur því gegn Fiji á morgun og Argentína gegn Skotum. Suður Afríka vinnur og ætla má að Argentína vinni Skota.
Núna er hins vegar leikur Englands og Argentínu í gangi, endurtekning síðasta úrslitaleiks þegar England var heimsmeistari á síðustu sekúndu. Enginn ætlar hið sama í dag, Englendingar hafa verið afspyrnuslakir. Þegar fyrri hálfleikur er hálfnaður er staðan þó 6-3 fyrir Englandi, tvö víti gegn einu. Það breytist.
En það sem mestu máli skiptir er í kvöld. Tap Frakka þýðir að þeir þurfa að fara að heiman, og leika í Cardiff við besta rúgbýlið í heimi, Alsvart lið Nýsjálendinga. Helsta vandamál Alsvartra er að þeir hafa ekki leikið erfiðan leik í keppninni fram að þessu og því er þetta fyrsta þolraunin. Nýsjálendingar eru því sumir ansi óöruggir, minnast t.a.m. undanúrslitanna fyrir 8 árum þegar Frakkar unnu. Það hefur nefnilega verið svo í mörgum undanförnum keppnum að Alsvartir hafa verið langbestir í heimi milli heimsmeistarakeppna, en svo fallið úr leik þegar á hólminn er komið. Ég trúi því ekki að sú verði raunin, til þess eru mínir menn hreinlega of góðir.
En nú er flautað til loka á Old Trafford, fjögur mörk komin, United orðnir efstir og ég get skipt yfir á England – Ástralíu þar sem staðan er 6-10. Það er réttara.

Það segir svosem ýmislegt um íþróttina að lið númer 1 í heiminum sigrar lið númer 22 108 – 13 í heimsmeistarakeppni. En skyldusigur á Portúgal er að baki og nú eru menn að hafa áhyggjur af því að Alsvartir séu ekki með nægilega sterka mótherja í riðlinum til að búa sig undir útsláttir. Og þó, Skotar eru eftir, og aldrei að vita nema að þeir veiti smá viðnám. Ástralir eru smátt og smátt að brjóta niður Wales á Þúsaldarvellinum í Cardiff og þó ekki sé það algert burst enn, þá held ég að Þríþjóðirnar séu rækilega að stimpla sig inn í þessa keppni.
Ferdinand í síðasta leik, Vidic núna. WTF? Er United hið nýja Arsenal? Nei ætli það, hef fulla trú að við finnum aftur okkar létta og skemmtilega leikstíl. Nóg eftir og núna er komið að Evrópukeppninni, Nani og Ronaldo heimsækja fornar slóðir í Lissabon á miðvikudaginn.

Og enn versnar það. Og auðvitað þurfti það að vera Siddy sem sá um fyrsta tapið á tímabilinu. Spurning um að kveða titilinn nú þegar?
En menningarnótt var góð, var í bænum frá 3-2 með góðu fólki í frábæru veðri. Ekkert að því.

Það er stundum, jafnvel oft, erfitt að vera Víkingur.
En pabbi beið 57 ár milli Íslandsmeistaratitla. Þannig að ég get ekki byrjað að kvarta almennilega fyrr en eftir 41 ár.

Alltaf svolítið athyglisvert þegar RSS lesarinn pikkar upp færslur og sýnir sem svo kemur í ljós að eru horfnar af viðkomandi bloggi.
Annars er ég að ná að leasa þriggja vikna skammt af gömlum United póstum og sé m.a. vitnað í John Cleese í Clockwise:

It’s not the despair. I can take the despair. It’s hope I can’t stand

En eigum við samt ekki að vona að United gangi vel á tímabilinu þrátt fyrir að hafa unnið Samfélagsskjöldinn.
Ég er á leiðinni til Manchester í haust á fyrsta leikinn á Old Trafford í rúm 10 ár og hlakka auðvitað til þó að blendnar tilfinningar vegna peninganna sem renna í Glazer vasa geri vart við sig. Það góða er auðvitað að daginn áður á FCUM leik og ég ætla ekki að láta mig vanta á Gigg Lane. Verður fróðlegt að sjá hvað marga úr ferðinni ég get dregið þangað.
Og fyrst ég er að tala um United, það er sama hvað völlurinn verður stór, leikurinn hér að neðan verður ekki sleginn út sem besta stemming nokkru sinni á Old Trafford:

Í þá daga varð maður að láta sér nægja siguröskur morguninn eftir þegar Mogginn var lesinn, ég man enn eftir þeim morgni og man ég þó ekki margt. Ótrúlegt.