0

Ítalía – Mílanó

Posted August 14th, 2017. Filed under ferðalög Italia 2017

6. kafli – Mílanó

26. júlí – miðvikudagur

Kom til Mílanó upp úr hádeginu, frá lestarstöðinni var tekin neðanjarðarlest nokkrar stöðvar til suðurs og svo nokkurra mínútna gangur í örlitlu íbúðina mína. Ég var fljótur að koma mér fyrir og svo var um 12 mínútna gangur norður á Dómkirkjutorgið.

Fyrsta verk var að setjast niður og fá sér einn Aperol, sem í þetta skipti kom með nasli eins og Mílanó kann þegar um aperitivo er að ræða

Síðan var kominn tími á góðan göngutúr um Mílano. Ég gekk út að Castello Sforzesco, því mikla virki Sforza greifanna, og síðan suður til Basilica di Sant’Ambrogio, einnar af elstu kirkjum Mílanó. Ég var einhverjum vikum of seinn að bísa miða á Síðustu kvöldmáltíðina, það kemur næst. Ég hafði lítið gert að skoða inn í kirkjur í þessari ferð, hef séð þær helst til margar, en leit samt inn í þessa og hafði bara smá gaman af að sjá eina gamla og ekki of ofsa stóra.

Síðan aftur upp að dómkirkjutorgi og rölt um miðbæinn þangað til kominn var tími á mat, siktaði út einn stað sem fékk þokkalega dóma þarna rétt hjá og fór síðan í eins mikið grundvallaratriði og hægt er í Milanó. Risotto alla Milanese og síðan Cotoletta alla Milanese. Skammtarnir voru gríðarlegir og ég þurfti því miður að leyfa helmningnum af hvorum. En gott var það!

Ég googlaði mig niður á einn sportbar sem vildi til að var alveg í leiðinni heim, en þegar að kom þá var staðurinn´i sumarfríi þannig ég missti af versta leik Íslendinga í Evrópukeppninni, tapinu slæma gegn Austurríki. Fór nefnilega bara heim og í bólið.

27. júlí – fimmtudagur

Dagur skoðunarferðar. Tiltölulega snemma af stað, kaffi og brioche út á næsta kaffihúsi og síðan út á næstu sporvagnastöð þar sem stigið var upp í leið 15 og stefnt austur.

Sum skoða dómkirkju af áfergju, ég skoða fótboltavelli. Ég hafði reyndar látið þá eiga sig fram að því í þessari ferð, en að sjá Stadio Guiseppe Meazza hefur verið takmark lengi.

Safnið á vellinum er afspyrnuslakt, lítið annað en mikið safn af treyjum leikmanna sem leikið hafa á vellinum. Þjáist án efa af því að þarna deila lið velli og safnið því ekki til minnis um þau.

Skoðunarferðin var samt meiriháttar, ótrúleg upplifun að koma leikmannagöngin og upp á völlinn.

Settist niður í kaffistofunni, kaffi og meððí og svo rölt um búðina þar sem Inter og Milan fengu hvort sinn helminginn.

Síðan sporvagninn aftur til baka, smá rölt og síðan stefnt á aðra helstu menningarmiðstöð borgarinnar, þar sem kórinn er aðeins minni en öllu lagvissari. Skoðunarferð á La Scala er nauðsynleg. Þar er hægt að sjá hvar fyrirfólkið kemur saman fyrir og í hléi og koma inn í stúkurnar. Ekki eru þær stórar, og þar eru tveir stólar með baki, og tveir kollar. Ekki fyrir bakveika, held ég.

Safnið á La Scala er litið en fínt, aðallega málverk og brjóstmyndir af sönghetjum og tónskáldum. Sérsýning um Toscanini var samt alveg sérlega vel uppsett, með myndböndum og tóndæmum.

Hádegisverðurinn á pizzastað í Galleria Vittorio Emmanuele II eins og aperolinn deginum áður, ljúffeng flatbaka þar, og síðan rölt heim aðra leið en áður.

Eftir siestu fór ég síðan aftur á sama veitingastað og fyrr, nú var það annar staðalréttur: Osso Buco með Risotto alla Milenese. Aftur mjög vel útilátið en núna kláraði ég! Tiramisù í eftirrétt, þokkalegt.

Eftir það var ekki annað að gera en að fara heim!

28. júlí – föstudagur

Síðasti heili dagur ferðarinnar. Það var á dagskrá að versla kannske eitthvað en blöðrutær og leti slauðufu því svona að mestu. Í staðinn rölti ég enn meira (og hægar) um miðbæinn. Man ekki einu sinni lengur hvar ég settist niður til að fá mér hádegismat en skömmu seinna var þetta

Naut samt Aperolsins að venju og fór síðan heim í síestu.

Enn á ný kom ég sjálfum mér á óvart og dreif mig út eftir lúr og nú suður á bóginn. um 20 mínútna gangur í yndislegt síkjahverfið, Naviglio. Rölti um, fékk mér fordrykk á einum stað og TripAdvisoraði mig síðan inn á einn besta mat ferðarinnar. þurfti að bíða smá eftir borði en fékk yndislegt borð í bakgarðinum. Dómarnir á TripAdvisor eru reyndar blendnir en ég hitti á gott kvöld. Prosciutto con melone í forrétt og kjöt í aðalrétt. Tiramisù í eftirrétt. Þessi síðasta kvöldmáltíð var eins indæl og ferðin, i indælu umhverfi. Þarna við síkin var skemmtileg stemming og það var fínt að ganga heim.

29. júlí – laugardagur

Síðasti dagurinn. Skrapp út og fékk mér kaffi og meððí á sama stað og síðustu morgna, og svo heim, kláraði að pakka, og yfirgaf íbúðina. Dró töskuna upp á neðanjarðarlestarstöðina og þaðan upp á lestarstöð hvar ég skildi báðar töskur eftir og fór í göngutúr. Leiðin lá niður eina aðal verslunargötuna, Corso Buenos Aires, þó ekkert sæi ég sem gat fengið mig til að reyna að versla. Endaði sem fyrr á svæðinu í kringum dómkirkjuna, fékk mér hádegisverð og síðan síðasta Aperolinn og passaði núna að ekkert Lush væri nálægt.

Ég var orðinn ansi fótlúinn þegar hér var komið sögu, blöðrur á tám orðnar vikugamlar og við bættist að ég gleymdi alltaf að setja flugnafæluna í samband í Mílanó og var orðinn ansi bitinn, og bit höfðu blásið upp í blöðrur á ökklum. Það verður ekki allt á kosið. En ég gekk samt aftur til baka upp á lestarstöð þar sem ég eyddi tímanum frekar, og endaði á að taka lestina í rúman klukkutíma út á flugvöll.

Flugið var á miðnætti að staðartíma og það var þreyttur og sæll Björn sem komst í rúmið sitt um miðja nótt.

Fleiri myndir á Flickr – Milano 2017

Stórkostleg ferð að baki. Ef þið haldið að fótsærið hafi aðeins dregið úr ánægjunni þá er það kannske rétt, en stundum er þetta bara svona.

Get sagt hiklaust að ef mér byðist nákvæmlega eins ferð á morgun, myndi ég ekki hika! Það þýðir ekki að ég ætli að fara á alla þessa staði aftur og gera þetta nákvæmlega eins næst, en þetta var eins fullkomin ferð hvað áfangastaði varðar og hægt var.

Leave a Comment