Við skildum við Björninn þar sem hann hafði misst af loftbelgsferð dagsins og beið þess að komast að því hvort hann gæti fært skoðunarferð föstudagsins fram til miðvikudags og nýtt daginn.

Skemmst er frá að segja að skoðunarferðin var bara alls ekki bókuð, þetta var fyrir lágmark tvo, og ekkert hafði verið dregið af korti, þrátt fyrir staðfestingarpóst

Og loftbelgjafélagið átti ekkert pláss næstu daga!

Það var allt í volli!

En hótelið kom til bjargar og græaði leigubíl sem tók ekki mikið meira en hefði kostað á mann í tveggja manna skoðunarferð. Reyndar vantaði þá gædinn en það var bara betra að rölta um áfangastaðinn með bók í hönd.

Og já, áfangastaðurinn? Hattusa, eða Hattusaş eins og Tyrkir kalla hana eru rústir, og ég meina rústir höfuðborgar Hittíta, sem voru eitt helsta veldi þessa heimshluta á 15-12 öld fyrir Krist, ásamt Egyptum og Assyríngum.

Ég var með takmarkaðar væntingar fyrir. Ég vissi að eitthvað stóð en ekki mikið. En þegar á staðinn var komið var upplífunin mun meiri en myndirnar sem fylgja gefa til kynna. Svæðið sem borgin, efri og neðri, náði yfir er gríðarstórt og það er áhrifaríkt að sjá hvernig útsýnið af borgarstæðinu er. Enn standa þrjú hlið:

Ljónahliðið (annað ljónið er endurgert),

Sfinxhliðið (Þjóðverjar tóku þá og ég sá annan sfinxinn í Pergamonsafninu í Berlín 2007, en hafa skilað báðum og þeir eru nú í safni í bænum næstum Hattusas),

og konungahliðið. Hluti veggjanna stendur enn við sfinxhliðið og áhrifaríkur langur gangur gegnum þá þar.

Hér er klöpp sem var sléttuð, svo síðasti stórkonungur Hittíta gæti skráð stórvirki sín, ekki nema hluti af þessum myndtáknum hefur verið lesinn.

En það er víðar en á Íslandi sem tilgátuhús eru byggð og við innganginn á svæðið hafa verið reistir veggir sem eru eins og þeir munu líklegast hafa verið. Aðeins undirstöður húsa, halla og mustera voru steinn, en síðan voru veggir úr leirsteinum og viði sem löngu er horfið.

Hér koma tvær yfirlitsmyndir, annarsvegar frá efsta punkti svæðisins þar sem göngin eru, og sfinxhliðið uppi á veggnum

og svo frá konungshöllinni, séð austur, efsti hlutinn er á vinstri hönd, en neðri borgin sést hægra megin

Hér er svo mynd þar sem konungshallarhæðin sést vel

Á myndinni frá efstu veggjunum sést vegurinn sem liggur umhverfis svæðið. þetta er um fimm kílómetraganga og flestir fara hana á bíl Ég sá þrjár rútur og sex bíla, flest leigubíla, þessa þrjá tíma sem ég var á svæðinu, og það var því fjarri að þetta væri túristastaður, amk ekki um miðjan apríl. Ég labbaði auðvitað, leigubílstjórinn minn keyrði mig reyndar upp að stæðinu við neðri borgina, en þegar ég var búinn að skoða hana veifaði ég honum í burtu, og gekk þetta, enda 100x skemmtilegra. Þegar ég kom til baka hafði hann lagt sig í bílnum, ég sem var að vona hann hefði skroppið í bæinn. Kannske gerði hann það.

Við innganginn var lítil minjagripabúð sem einn gaur var að selja dót úr, ég keypti eitthvað, en það var reyndar hoggin mynd af veggmynd úr litlum hofum sem eru í klettum þarna nálægt. Ég reyndi að fara þangað eftir gönguna, en það virtist girt af, hefur verið opið. Kaffiterían sem var með meira túristadóti var hins vegar lokuð. Til að auka á fámennis-og einangrunartilfinninguna missti ég allt símasamband um hálftíma áður en bíllinn kom að Hattusa og sömuleiðis hálftíma frá. Bilstjórinn var með samband þannig þetta var eitthvað tengt símafyrirtækinu sem Síminn hefur á sínum snærum

Þið sem þekkið mig, þekkið mitt rústablæti og þessi upplifun stóðst samanburð að mestu við Mýkene, og slagar upp í Persepólis og Akrópólis. Ég sé ekki eftir þessum degi eða peningnum sem kostaði að láta ferja mig þangað. En þetta var langur dagur og ég var sofnaður um sjö.

Það kom líka til af góðu, enda hafði ég á leiðinni til Hattusa (sem verður að minnast á var utan þjónustusvæðis, allt frá hálftíma áður en ég kom þangað og hálftíma til baka, amk hjá viðskiptafyrirtæki Símans) fengið WhatsApp skilaboð: Þú átt pláss í belg á morgun!

Ég fór því snemma að sofa með væntingar í brjósti.

Dagur þrjú í Istanbúl var göngudagurinn mikli. Byrjaði á að ganga nýja leið út að bazar, framhjá Litlu Ægissif

Gekk síðan um bazarinn þveran og endilangan, villtist alltaf svolítið og dáðist að því sem ég tel hljóti að vera mesta magn glingurs á einum stað í heiminum. Keypti ekkert þó vissulega heilluðu te- og kaffibollasettin smávegis. Sjáum til hvað setur ef ég hef tíma á bakaleiðinni.

Útaf bazarnum og niður að Gullna horninu, og gekk auðvitað gegnum Kryddbazarinn. Yfir hornið á brú og síðan tók við að ganga upp að Taksim torgi. Það er óhætt að segja að þó að gamla Istanbul sé smá brött, þá er þetta eitthvað allt annað og vel á fótinn. Veðrið var skýjað og frekar svalt, einni gráðu hlýrra en heima.

Snæddi mjög góðan mat á veitingastað sem fékk góðar einkunnir (af 200 veittum) á TripAdvisor, og uppgötvaði tel kadayıf, sem er einhver sætasti desert sem ég hef smakkað.

Hér í Tyrklandi víla menn sér það ekkert fyrir sér að byggja þakið fyrst.

Tók göngutúr í kringum Taksim og gekk síðan eina verslunargötu til baka. Beið í 10 mínútur til að komast upp í Galata turn og það var vel þess virði þó vissulega hljóti útsýnið að vera betra í björtu veðri.

Til baka gekk ég yfir sömu brú og fyrr, upp að Ægissif og Hippodrome og heim á hótel. Sem fyrr segir var staður nr 1 rétt hjá hótelinu. Kannske var það sá, en þegar ég skoðaði á sunnudagskvöld var staður nr 1 að því er virtist aðeins fjær, en staðurinn upp á horni kominn í 4ða sætið. Ég nennti ekki langri göngu og smellti mér á þennan næst mér og sá ekki eftir því, fékk fínan pottrétt sem framreiddur var með mikilli dramatík, borinn fram í lokaðri leirkrukku hitaðri í eldi í pönnu sem borin var upp á efrihæðina tíl mín, krukkan svo brotin og öllu hellt á diskinn minn.

Ég var auðvitað hangandi á netinu og á þessari stundu fóru fyrstu fréttir af brunanum mikla í Notre Dame að berast sem voru auðvitað skelfilegar. Þjónninn sá hvað ég var að horfa á og hans fyrstu viðbrögð voru einlæg gleði og léttir þegar ég sannfærði hann um, sem var augljóst, að þetta hlyti að vera útfrá viðgerðinni, en ekki sprenging. Svo sorglega skiljanleg viðbrögð

Síðan heim að sofa, enda kom rútan að sækja mig um morguninn kl 5:40. Ferðinni var heitið út á flugvöll fyrir næsta áfangastað.

Ég var í gær smá dularfullur með það og ætlaði að koma á óvart. En ferðinni skemmtilegu sem ég ætlaði í í morgun var aflýst og ekki hægt að draga þetta lengur.

Það er nefnilega hún Nanna Rögnvaldardóttir sem er áhrifavaldur að þessum hluta ferðarinnar. Ég flaug til Kayseri í gær, og fékk svo bíl til Hezen Cave Hotel í Ortahizar, litlu þorpi skammt frá Göreme.

Og það var loftbelgsferðinni minni sem var aflýst í morgun, þegar ég var kominn út kl 4:20 að bíða eftir bílnum og reyndar kominn smá á leið.

Eins og nafnið gefur til kynna eru herbergin hér eins og á mörgum ef ekki öllum hótelunum hér hoggin inn í kalksteininn og ég er því uppi í rúmi, undir sæng að skrifa þetta, enda mjög svalt í herberginu.

Ég kom upp úr hádegi í gær og ákvað, með tilliti til snemmbúinnar ræsingar að taka hvíldardag. Ég fór þó út í gærkvöld og gekk hér snarbratta vegi og krákustiga, fyrst niður í dalinn og svo upp, um 10 mínútna gang, til að komast á veitingastað sem er í beinni sjónlínu hér á móti. Það var vel þess virði! Mjög góður matur en í fyrsta skipti í ferðinni lenti ég í því sem Nanna nefndi í annarri færslu, forréttur og aðalréttur komu um leið á borðið!

Síðan fór ég heim, var að hugsa um að fylgjast með Barcelona-United sem byrjaði kl 10 að staðartíma en náði því ekki, sofnaði 10, rumskaði 20 mínútum síðar og sá 2-0 stöðuna og þurfti því ekki að hafa frekari áhyggjur

En núna bíð ég þess að komast að því hvort ég geti fært skoðunarferðina sem ég á bókaða á föstudag til dagsins í dag svo ég hafi bæði fimmtudag og föstudag uppá að hlaupa!

Sofnaði snemma á laugardaginn, vaknaði á skikkanlegum tíma til að taka venjulega morgunnetrúntinn, sami beisik morgunverðurinn og út i áttinna að Grand Bazaar. Sem er auðvitað ekki opinn á sunnudögum þannig það var bara að taka strikið út að Topkapı höllinni! Sem ég tók sveiginn kringum Ægissif byrjaði að rigna. OG RIGNA. Þó ég væri ekki kominn að innganginum fyrr en um hálf tíu var samt tiltölulega stutt röð gegnum fyrsta hliðið sem var bara öryggisleit. Þegar ég var kominn í gegn ákvað ég að beita skynsemi og bíða af mér sturtuna.

Það tókst, varði ekki nema um tíu mínútur.

Við tók ganga yfir fyrsta forgarðinn, engin bið í miðasölunni og beint inn. Höllin er ekki eins gígantískt hlaðin og evrópskar hallir á sömu öldum, þó skreytingarnar séu (oftast nær) gríðarfallegar. Ég skoðað vopnasafnið (mjög töff), helgiminjasafnið (sá suðupott Abrahams og er ekki samur eftir), aðalminjasafnið var lokað vegna viðgerða, og borgaði mig svo sérstaklega inn í haremið og það var vel þess virði. Það var ekki bara kvennabúr heldur líka híbýli súltansins, súltansmóðurinnar og aðaleiginkvennanna. Móttökuherbergið og íverustaður súltansins voru alveg sérstaklega flott herbergi en almennt var gríðar gaman að koma þarna, margt mjög flott.

Þegar nóg var skoðað rölti ég til baka (og nú var miðasölubiðröð og haugur af fólki alls staðar. Ég gekk hinu megin Ægissifjar og bláu moskunnar frá gærdeginum, stoppaði á þokkalegum veitingastað og fékk mér calamari og kjúklingakebap sem var hvort tveggja mjög gott. Læt fylgja mynd af þrengstu götu sem ég hef gengið með umferð, það var rúta við rútu sem fór þessa leið, á meðan ég skaust milli þeirra til að velja þann vegarhelming sem virtist þó vera mannsbreidd milli veggjar og bíls.

Heim á hótel og beið eftir næsta verkefni.

Það var að fara á Fenerbahçe – Galatasaray. Þegar ég ljóstraði ferðaáformum mínum upp við Þórmund vin minn var það hann sem for og fann út að af einskærri tilviljun væri ég hér í Istanbúl þegar þessi einn af þrem mögnuðustu borgarslögum heims færi fram.

Ég af venju hummaði hlutina fram af mér og pantaði samt á endanum svokallað Passolig kort sem er nauðsynlegt til að fá miða og komast inn á völlinn, og keypti síðan miða af traustri en siðferðilega vafasamri síðu á netinu. Kortið átti að afhendast á vellinum en miðinn rafrænt.

Á fimmtudaginn kom fyrsta höfnunin, miðasalinn gat ekki afhenti miðann til sölusíðunnar og þau buðu mér nýjan sem ég þáði.

Sama gerðist á föstudaginn!

Og þrátt fyrir mikla bið þá gerðist það að rafræna afhendingin gerðist ekki í þessari þriðju tilraun, án þess að sölusíðan segði það sama og í fyrri skiptin.

Í millitíðinni var ég kominn á völlinn (tók taxa auminginn sem ég er) og varð vitni að þessu, nokkuð frá vellinum.

Í almenningsgarði skammt frá vellinum var stemmingin enn svaðalegri, blysin á lofti og sungið af krafti.

Ég fór inn á öryggissvæðið kringum völlinn og fann á endanum Passolig afhendingarpunkt. Hitti Þjóðverja og Hollendinga sem voru í svipuðum erindagjörðum. Drengurinn í afgreiðslunni vildi ekkert fyrir mig gera, ég var ekki með miða og Passolig kortið mitt? Jú, kemur á morgun.

Þá gafst ég eiginlega upp, en var þó ekki tilbúinn að fara, fylgdist með stemmingunni við völlinn þangað til leikurinn hófst og notaði þá leigubílaapp Istanbúl til að koma mér heim.

 

Rétt er að benda á að Şükrü Saracoğlu völlurinn er í Asíu, ég fór bílagöngin þangað, en langa hringinn á brú til baka og sá mikið af borginni fyrir vikið.

TripAdvisor segir mér að staður nr 1 í Istanbúl sé hér á næsta horni, 30 metrum frá, fer á hann í kvöld en í gærkvöld fór ég á númer 7, sem er í næstu götu við, steinsnar frá herberginu mínu sem snýr jú út að bakgarðinum (eða ekki garðinum). Það var ágætt, reyndar fékk ég fyllt nautakjöt ekki kjúlla, er of latur til að gera athugasemdir við svoleiðis, en tónlistarvalið var einkennilegt, fékk að heyra í beit Life is live; Brother Louie; Cherie Cherie Lady; og Modern Talking. Evródiskó af bestu gerð.

En ég svaf vel í nótt og vaknaði nógu snemma til að taka netrúnt og blogg, áður en farið er í þennan létta morgunverð og svo basarinn.

Istanbúl – Dagur eitt

Það góða við að heyra illa og ekki neitt að ráði af tilkynningum í flugvélum var í gær að þegar við bíðum í klukkutíma úti í vél eftir að taka af stað ákvað ég að hafa engar áhyggjur heldur bara bíða.

Enda komumst við í loftið á endanum, ekki eins og Bragi, Tomas, Aðalsteinn og eflaust fleiri. Ástæðan fyrir hvað ég var slakur var sú að mín beið sjö tima bið á Heathrow hvort heldur er. Ég þurfti að sækja töskuna en á móti kom að ég gat tékkað hana inn strax og hefði því getað skroppið inn í bæ en nennti ekki að stressa mig á því og hékk heldur á börum og kaffihúsum. Fór loksins inn á öryggissvæðið, keypti þau rafmagnstengi sem gleymst hafði að pakka og steig loks um borð í vélina til Istanbúl.

Einhver seinkun var á henni og það var vel rúmlega miðnætti að staðartíma þegar við lentum. I vegabréfaskoðuninni var ég að vorkenna foreldrum með stráka sem virtust sex, fjögurra og hálfs, þriggja og eins árs þegar sá yngsti var að grenja en sú vorkunn hvarf því þau voru næst á undan mér… og tók hátt í tíu mínútur að koma pappírunum þeirra á hreint.

Síðan tókst mér að fara á vitlaust band að bíða eftir töskunni og eyddi hálftíma þar. Vildi til að annar úr sömu vél gerði það sama og hann fattaði.

Þá loksins fékk ég töskuna og fór út þar sem átti að bíða mín hótelpikköpp. Kom í ljós að það var hópafgreiðsla. Við vorum tíu sett af farþegum sem þurfti að smala og svo fara og hreinlega finna bíla fyrir okkur úr venjulegu leigubílaröðinni. Mjög efficient. Not.

Lagði sumsé af stað frá flugvellinum kl 2 og var kominn á hótel 2:40. Og í svefn um 3. Stillti vekjarann á 11. heh. heheh. hehehe.

Auðvitað vaknaði ég svo kl sjö í morgun og var bara hress. Spændi í mig morgunmat af ódýrari buffet gerðinni og óð út vel fyrir níu.

Er ekki langt frá megintúristastöðum gamla bæjarins og var kominn í tiltölulega stutta röð fyrir utan Ægissif fyrir opnun kl níu.

Ég get eiginlega ekki lýst þessari fimmtánhundruð ára byggingu. Hún er að hluta geysilúin, stillansar inni, og svolítið skrýtið að ganga þar um.

En engu að síður og þrátt fyrir allt þá sést  hvað hún er ægifögur og áhrifamikil.

Næsta stopp var fyrsta moskan af þrem: Bláa moskan. Falleg!

Meira um moskur síðar í pistlinum. Næst leit ég inn í grafhýsi Sultans Ahmed. Myndirnar þar tók ég allar á myndavélina og þær bíða. Lítið grafhýsi en afskaplega fallegt! Stílhreint eins og múslimskar trúarbyggingar en ótrúlega haglega skreytt.

Næst ætlaði ég í vatnsgeymslu basilikunnar – Basilica Cistern. Stutt röð! EN! Reiðufé eingöng og minns ekki búinn að taka út. Þá var bara að finna veitingastað, fá sér grillaðan hal… hellim ost og lamb Şiş Kebap. Síðan í hraðbanka og í miklu lengri röð. En niður í vatnshýsið komst ég og þó að vantaði svolítið upp á Bond stemminguna, þá var þetta ansi magnað! Eins og víðar er verið að gera við og eitthvað um afgirt svæði og stillansa.

Þá var að steðja út að Bazar. Á leiðinni leit ég inn í eina minni mosku, Nuruosmanyie moskuna og fannst gaman að því, með því að sjá eina aðeins minni í sniðum kemst maður nær kjarnanum.

Ég labbaði inn í Bazarinn, og beina leið í gegn. Stefni á að eyða aðeins meiri tíma þar á morgun. Tók í staðinn strikið út að stærstu mosku borgarinnar, Süleymaniye moskuna og dáðist að henni og umhverfi hennar, en það er eins og vera ber með þjónustu við trúaða á borð við baðhús, skóla og spítala.

Eftir að hafa skoðað ófáar moskur í Íran og nú þessar þrjár (og Ægisif) þá er ég alltaf að verða hrifnari af þessum stíl. Skreytingarleysið er afskaplega einkennilegt þeim sem skoðað hafa helst kaþólskar risakirkjur útlöndum, en þegar nánar er skoðað, og ekki síst þegar maður sér trúaða við bænir þá kemur betur í ljós hversu viðeigandi umhverfið er. Fegurðin ríkir þó hún sé oft í mynstrum og skrautskrift eingöngu en minnir þannig á til hvers byggingin er, að færa tilbeiðandann nær guði. Það eru engir dýrlingar að þvælast fyrir, að ert bara þú, og guð, og spámaðurinn.

Gríðarlega áhrifamikið.

Tók svo strikið heim, lét plata mig að skoða teppi á leiðinni og endaði á að vera snuðaður þegar ég keypti bara sætindi af sölumanninum en ekkert teppi. Ojæa, ég fékk allavega nammi. Þó það hafi verið í dýrari kantinum. Miðað við hér á landi á. Ekki heima. Ef einhver elskar lokum, eða ‘turkish delight’ er viðkomandi velkominn þegar ég kem. Nei, þetta er minnst af þessu rósadóti sem Englendingar þekkja best. Prýðisstöff.

En ég er allavega heima á herbergi að reyna að ákveða hvort ég eigi að nenna út að finna mér mat. Að lokum er hér vel beygð panorama sem horfir til austurs frá Suleymanyi moskunni

Við áramót

Posted December 31st, 2018. Filed under Ársuppgjör

Það er nokkuð síðan ég gerði upp árið hér á blogginu, en eru ekki blogg að koma til baka? Zuckerberg og aðrir einráðir munu missa völdin?

Ég byrjaði árið slank og fínn í Logalandinu eins og oft áður og gekk ágætlega fram eftir ári að vera duglegur í ræktinni, en annars voru fyrstu mánuðir ársins tíðindalitlir. Ég lærði reyndar að búa til íranska spínatsúpu en sú þekking verður ALDREI nýtt. En samverustundin með sumum af mínum uppáhalds var góð!

Eric Cantona og ég

15. mars var einn af hápunktum ársins. Ég hafði njósnir af því að á landinu væri átrúnaðargoð. Ég sat fyrir honum á Ölveri, með treyju sem ég hafði fyrir 22 árum sett ártal til heiður tvennunni sem hann tryggði svo eftirminnilega. Eric Daniel Pierre Cantona, takk fyrir mig!

Fyrsta utanlandsferðin, því það eru jú oftast þær sem mér finnst bestar var farin um páskana. Eftir 12 ára hlé þar til árið áður lét ég nú líða 9 mánuði milli Ítalíuheimsókna og skrapp til Rómar þar sem ég eyddi indælli afmælishelgi og lét eftir mér að heimsækja ekki einn heldur tvo veitingastaði sem státa af hjólbarðastjörnunni góðu. Auk heldur naut ég þess að rölta um fornar slóðir, framhjá gistingunni góðu í Trastevere árið 2005 og fá mér nokkra á Campo de’ Fiori upp á góðar minningar.

Í Villa Borghese

Ísland tók auðvitað á móti mér með byl en það var þolanlegra en oft áður. Það var líka stutt í næstu ferð, vikuferð á Microsoft ráðstefnu í Seattle fyrir vinnuna (og mig), góð en snörp ferð.

Scott og Scott

Í lok maí var komið að hátíðahöldum. Þrjátíu ára MR stúdentar héldu fyrst epískt partí úti á Granda og nokkur okkar mættu síðan í stúdentafagnaðinn viku síðar.

En þá var orðið stutt í stóra ævintýrið, HM í Rússlandi. Allir leikir Íslands, endalaus flug, allir Moskvuflugvellir, þokkalegar eða fínar AirBnb íbúðir, utan ein! Ein frábær úrslit, ein gríðarleg vonbrigði og ein tæp. Eyvindur frændi var traustur ferðafélag tvo þriðju hluta leiðarinnar!

Á heimleiðinni tók ég tæpa viku í að ná mér niður á jörðina og gerði það í einum af mínum uppáhaldsstöðum, Sirmione á, hvar annars staðar? Ítalíu.

Það var skemmtilegasta tilviljun ársins að sama dag og ég lenti var Hafsteinn frændi með alla fjölskylduna líka að lenda í sama bæ, og fyrir vikið voru kvöldverðir mun fjölmennari og skemmtilegri en búist var við.

Ágúst sýndi loks smá sumar hér heima og bjargaði því sem bjargað varð. Ég bardúsaði ýmislegt það sem eftir var árs, fór í afmælið, á tónleika, steig á svið í (galtómri) Hörpu og lagðist svo í veikindi sem tóku af mér mesta allan október og nóvember, ekkert sem alvarlegt má teljast eftir á en var dyggur stuðningsaðili aukakílóanna sem komu, en ekki mörg.

Fyrsta desember hélt ég upp á með að klæða mig upp á, og minnugur forfeðranna setti ég upp hatt, sem ég þurfti svo að halda mér í í næðingnum við Stjórnarráðið. Fyrir hundrað árum lá pabbi veikur í spænsku veikinni og var því ekki við þann hátíðlega en nokkuð sorglega atburð þegar fullveldinu var líst.

Rétt fyrir jól varð mamma níræð og tók á móti gestum í tilefni dagsins, en fékk þó í þetta sinn að mestu að hvíla sig frá undirbúningi, nægar hefur hún haldið veislurnar í gegnum tíðina. Foreldrar voru 59 og 40 ára þegar ég kom í heiminn og það hafa verið mín mestu forréttindi að hafa þau hjá mér svo lengi sem raun ber vitni. Pabbi lést níutíu og eins árs, og allt fram á síðasta ár heilsuhraustur og alltaf jafn klár í kollinu. Sama gildir um mömmu, ég þarf oftsinnis að minna mig á að hún sé svo gömul sem raun ber vitni.

Árinu lauk næstum því með að fagna góðum vini í brúðkaupi á laugardaginn var en lýkur í kvöld endanlega á sama stað og það hófst.

Þetta var nokkuð gott ár. Ferðalögin frábær, vinnan góð, einkalífið í jafnvægi, og veikindin ekki til að hafa áhyggjur af lengur, nema til að hrista af sér slenið sem þeim óhjákvæmilega fylgdi.

Árið 2019 er óskráð bók. Auðvitað verða ferðalög, en hver þau stærri verða er óráðið, og allt annað hefur sinn vanagang í Gaulverjabæ.

Vinum og ættingjum og öðrum sem rata á þetta blogg (Lifi bloggið!) óska ég farsæls og hamingjuríks ár!

Að lokinni heimsmeistarkeppni

Posted June 27th, 2018. Filed under ferðalög

HM er lokið – fyrir okkur.

Sit í AirBnB íbúð í Rostov við Don, daginn eftir síðasta leik Íslands á HM 2018. annað stórmótið í röð sem ég fylgi Íslandi á frá upphafi til enda.

Þetta er setning sem mig hefði bara dreymt um segja sem strákur, og þá auðvitað í það villtum draumum að það var ég sem var með númer níu á bakinu, sama hversu augljóst það var að ég var með knattspyrnuhæfileika símastaurs.

En ekki einasta gerðist þetta, heldur fórum við alla leið í fjórðungsúrslit á EM og þó að við hefðum nú á HM dregist i gríðarsterkan riðil þá voru væntingarnar eitthvað svo skrýtnar að þó enginn byggist við neinu, þá bjuggust samt öll við að við færum áfram því við erum jú Ísland.

Jafnteflið við Argentínu var sannarlega einn af hápunktum fotboltaáhorfs míns. Ég fékk að vera fyrir aftan markið sem Alfreð skoraði í og sem Hannes stöðvaði vítið frá Messi í að fara inn í. Eftir það skrúfuðumst við upp og vissum að sigur gegn Nígeríu væri sannarlega möguleiki. En í ofurhitanum í Volgograd var leikurinn aðeins of langur. Fyrri hálfleikurinn var sá besti sem ég hef séð Ísland spila á stórmóti en við náðum ekki að nýta færin. Nígería átti svo seinni hálfleik svikalaust.

VIð vissum fyrir Króatiuleikinn að allt var opið. Króatar settu varaliðið inn á og Ísland átti leikinn að stórum hluta en aftur fórst fyrir að nýta færin.

Þegar Argentína skoraði sigurmark sitt áttum við alla heimsins von í um tvær mínútur áður en Króatar slökktu hana, og hvílík von.

Það er fyrir svona von og þrá sem við horfum á fótbolta. Ekki bara til að vinna mót og sigra andstæðinginn heldur til að upplifa allan þennan tilfinningarússíbana yfir hlutum sem i stóra samhenginun skipta engu máli, en skipta á þessum augnablikum öllu máli.

Þetta var keppnin sem ég bjóst alveg eins við síðast, bara betri. Ég hefði komið heim stoltur stuðningsmaður með þrjú 2-0 töp Íslands að baki, bara ef strákarnir stóðu sig og héldu haus.

Það gerðu þeir svo sannarlega. Jafnteflið gegn Argentínu var frábært, Vonbrigðin yfir Nígeríutapinu yfirskyggðu það góða í þeim leik, og leikurinn í gærkvöldi var frábær skemmtun.

Ísland var ein af þrettán Evrópuþjóðum á HM. Holland, Tyrkland, Skotland, Wales (og Gareth Bale), Írland, Norður-Írland, Tékkar, Slóvakar… og elsku Ítalía mín sem ég fer til á föstudaginn, allar þessar þjóðir sátu heima og horfðu á HM eins og við höfum alltaf gert, án þátttöku.

Við erum það góð í fótbolta að við vildum, og ætluðumst smá til að Ísland væri meðal 16 bestu þjóðanna á HM. En á svona mótum er oft stutt á milli afreka og vonbrigða. Í þetta skiptið voru það vonbrigðin sem unnu, en við megum aldrei hætta að þakka fyrir að fá að sjá Ísland á HM.

Næst er það þjóðadeildin, þar sem verkefnið er að taka stg af Sviss og Belgíu þannig að þegar 10 bestu liðunum af 12 í A deild verður raðað í 10 efstu sætin i riðlunum í undankeppni EM 2020 þá verði Ísland þar á meðal og sleppi við 9 bestu liðin í Evrópu. Og kannske, bara kannske! þá verður Króatía þá ekki andstæðingar okkar úr öðrum styrkleikaflokki.

Þessi hópur eldist og við vitum ekki hvað tekur við, en við vitum að kjarninn í honum getur, ef vel gengur, komið okkur á EM 2020, og síðan á HM 2022.

Ævintýrið getur haldið áfram, sú er vonin.

Not my first rodeo

Posted January 3rd, 2018. Filed under átak bækur markmið

Árið 2017 var ár áta…breytts lífstíls. Eins og ég sagði í áramótauppgjörinu er þetta ekki í fyrsta skiptið, en engu að síður í fyrsta skipti sem ég hef enst í heilt ár með heilnæmara mataræði, sælgætis- og sykurgosbindindi. Reyndar er svo komið að ég má fá mér einn og einn nammimola, og mest allt síðasta ár var einhvers konar dökkt súkkulaði í skápnum, enda ekki hægt að fá sér nema 1-2 bita af svoleiðis án þess að vera búinn að fá nóg.

Ég byrjaði reyndar seint að halda nákvæma viktardagbók, en eins og þessi mynd sýnir hefur þetta ekki enst fyrr svona lengi

Þessi ágæta mynd sýnir auðvitað líka hvað gerist óumflýjanlega þegar ég hætti að hugsa um viktina!

Ég fann þetta ágæta Excel skjal í morgun, það hafði reyndar aldrei týnst, en fann annað í leiðinni, “Markmið 2010” þar sem ég hafði sett mér ýmis konar markmið fyrir það ágæta ár. Það var ágætt að sjá það enda hafði ég ímyndað mér að gera eitthvað svipað þetta árið og gott að rifja upp að þetta tókst ekkert svo vel 2010. Reyndar hélt ég út í hálft það ár, en svo hallaði undan fæti.

Talandi um markmið?

En ég ætla að vona það besta og gera mitt til að gera 2018 frábært!

 

Árið sem leið

Posted January 2nd, 2018. Filed under Ársuppgjör átak

Árið 2016 var ansi magnað, ef ekki fyrir annað en Evrópumótið í Frakklandi og ævintýralega reisu þar. En 2017 gaf því í flestu lítið eftir.

Það byrjaði með einkaveislu í Giljalandinu og eins og í morgun byrjaði 2. janúar á útsölu. Það var ekki af góðu, heldur illri nauðsyn að ég þurfti nauðsynlega að kaupa mér nýjar buxur, víðari en nokkru sinni fyrr og 3. janúar sagði viktin mér óvæginn sannleika: 98,3 kíló.

Ég hef ósjaldan farið í átak og 4-5 sinnum skafið af mér 15-20 kíló. Að ég hafi svo verið orðinn þyngri en nokkru sinni fyrr segir auðvitað allt sem segja þarf um átök, en skammvinnur árangur er betri en enginn og ég fór í gírinn. Afgangur af magninnkaupum á malti og appelsíni, og lítill kassi af Ferrero Rocher (sem er hæfilega vont til að það sé ekki hæft til ofneyslu) komu mér í gegnum fyrstu vikurnar af nammi- og sykurgosleysi og skyr-og-rjómi-kvölds-og-morgna og góðum hádegismötuneytismat, án pasta og hrísgrjóna og lítið af kartfölum og fyrr en varði var rútínan orðin föst.

Annan febrúar kom einn af vinnufélögunum með þá hugmynd að labba í mat. Af sjöundu upp á nítjándu hæð. Tveim mánuðum fyrr hefði ég ekki tekið þetta í mál, en núna, án þess að hafa talað um það í vinnunni var ég auðvitað á þeim stað að ég þurfti að gera eitthvað meira. Og gekk upp og niður. Þurfti reyndar að hvíla mig tvisvar á leiðinni. Og endurtók þetta daginn eftir. Og aftur. Og aftur. Og hef gert þetta á hverjum degi síðan, nema ég sé ekki alveg frískur..

Í febrúar fór ég reyndar útaðborða með þremur frábærum ferðafélögum frá Íran. Vonandi endurtaka hin Fjögur fræknu þetta aftur í ár.

Ég tísti þessu án frekari skýringa 11. febrúar. Til að halda mér við efnið.

Það tók öllu lengri tíma að ná næsta markmiði, en þá opnaði ég mig meira.

https://twitter.com/bjornfr/status/857516864397856769

Ég skrapp til Münster í apríl til að heimsækja Eyvind frænda og fjölskyldu og fara á Signal Idu… Westfalen Stadion

Vinnufélagarnir voru farin að taka eftir að ég var að minnka og einn þeirra, björgunarsveitarmaður af fjallaflandursgerð heimtaði að ég færi að skoða Esjugöngu.

Við fórum síðan um 2/3 hluta leiðarinnar upp að Steini og nokkrum vikum síðar alla leið. Það hlýtur að teljast afrek ársins hjá mér.

 

Eftir þessi ævintýri í lok júni var komið að skemmtilegasta hluta ársins. Ég fylgdi Elíasi frænda mínum á N1 mótið á Akureyri með Eyvindi föður hans og eyddi góðri helgi á Akureyri og flaug svo nær beint út til Ítalíu eins og ég bloggaði svo rækilega um.

Þyngdin fór aðeins upp en ekki að ráði eftir að bjúgur flugferðarinnar var horfinn. Síðan hélt ég áfram mínu striki og fór aðeins niður fyrir 68 kílóin einn dag en hef rokkað 68-72 síðustu mánuði. Það er auðvelt að sjá hvenær ég fór til útlanda á árinu samt! (já, og jólin…)

Það átti að fara oftar á Esjuna en varð ekki meira en næstum upp að vaði í október í roki og leiðindakulda. Sjáum hvað gerist í vor.

Síðasta hluta ársins voru það þrjár helgarferðir sem skemmtu mér. Árshátíðarferð til Sitges sá um að koma smá októberhlýju í kroppinn og smá innlit í Barcelona í leiðinni.

Í nóvember fór ég á minningarsýningu um Terry Pratchett í héraðsminjasafni Salisbury með góðum vinum.

Í desember fór ég til Manchester. Tókst að verða kaupa of stór föt (flugbjúgur?) verða hálfveikur, komast ekki á FCUM leik, en vera hress heila Queen+Adam Lambert tónleika og hriðskjálfa úr kulda og vosbúð á Manchester United – Manchester City sem ofaníkaupið tapaðist 2-0.

Í nóvember byrjaði ég líka að fara þrisvar í viku í ræktina og er búinn að vera lyfta (frekar léttum) lóðum síðan. Reyndar ekki komist síðan á Þorlák, en ef ég fer ekki á fimmtudaginn er eitthvað að.

Annars fór haustið líka í fótboltann, fyrst að spennast allur yfir möguleikanum yfir að Ísland kæmist á HM og svo þessi ógleymanlega gleði þegar Ísland komst á HM. EM fararnir hittust yfir HM drættinum og ferðalag til Rússlands í sumar mun verða að veruleika.

Árið 2018 verður frábært ár!

 

 

Erfðabreytt mannkyn

Posted November 24th, 2017. Filed under tækni trú

Um daginn var haldinn fundur sem bar yfirskriftina “Heimspekispjall: Samræða um lífsiðfræði CRISPR-erfðatækninnar

Í tilefni af því skellti ég smá spurningu á Twitter

Það kom mér gríðarlega á óvart að 10 af 33 svöruðu þessari spurningu með ‘Nei’ en eftir á að hyggja þá ætti það kannske ekki að vera, slíkur hefur áróðurinn gegn ‘erfðabreyttum’ matvælum verið, oftast af óíhuguðum og grunnhyggnum ástæðum.

Mér finnst þessi spurning hafa augljóst ‘Já’ svar, enda eru framfarir sem hægt er að sjá fyrir gríðarlegar og svo allar hinar sem við sjáum enn ekki fyrir enn meiri.  Þetta þarf hins vegar að vekja umræðu um hvernig við gerum læknismeðferð þessa, sem og aðrar, sem eru dýrar, aðgengilega öllum óháð efnahag og búsetu í heiminum. 

Það er annað mál

En að 30% segi bara NEI! við lækninum er ógnvekjandi staðreynd. Einhver þessara halda að ‘erfðabreytingar’ séu einhvers konar skrímsli sem muni eyða heiminum. Það kann að vera en það er klárt mál að erfðabreytingar eru framtíðin. Eina spurningin er hvernig við stöndum að þeim. Fólk sem segir Nei er fólk sem er ófært um að horfa lengra fram í tímann en fimm ár. Ef það heldur að eftir 50-100 ár verði erfðabreytingum enn haldið niðri þá er það gríðarleg ranghugmynd. Eitt af því sem þetta fólk þarf að gera er að lesa vísindaskáldsögur. Þar má finna útópíur og dystópíur erfðatækni og hægt að ímynda sér hvað svo sem er.

En að svara Nei við „Eru erfðabreytingar á fólki réttlætanlegar“ er ekki bara heimskuleg skammsýni, heldur líka hrein og klár illmennska.

 

Dregið í HM eftir 15 daga

Posted November 16th, 2017. Filed under HM 2018

Eftir leik næturinnar þegar Perú vann Nýja Sjáland 2-0 og tryggði sér síðasta sætið á HM er ljóst hvernig styrkleikaflokkunin lítur út fyrir dráttinn eftir 15 daga.

Svona líta þeir út, og liðum raðað eftir stöðu þeirra á styrkleikalistanum

Styrkleikaflokkar HM 2018

Styrkleikaflokkar HM 2018

Sú takmörkun verður á drættinum að mest tvær Evrópuþjóðir verða saman í riðli, og aðeins ein þjóð frá hverju öðru álfusambandi. Martraðarriðillinn Rússland, Króatía, Ísland og Serbía er því ekki möguleiki, og ekki Argentína, Úrúgvæ, Íran og Suður-Kórea.

En það er því hægt að láta sig dreyma góða og slæma drauma næstu tvær vikur.

Fyrsti styrkleikaflokkur

Liðin í fyrsta styrkleikaflokki eru lið sem við getum í besta falli vonast eftir jafntefli gegn og þó það hafi náðst gegn Portúgal í Saint-Étienne sællar minningar þá er jafnvel það draumur. Það er því fyrst og fremst að vonast eftir að lenda gegn lið sem er gaman að spila við og hitta skemmtilega stuðningsmenn

Þýskaland

Heimsmeistararnir. Frábært lið. Frábærir stuðningsmenn. Takk.

Brasilía

Verður Neymar nei, mar? Mæta Brasilíu á HM? Já takk.

Portúgal

Erum við ekki búin að þessu? Viljum við þá aftur? Myndu vilja hefna sín, væru vel stemmdir. Má alveg sleppa þeim

Belgía

Lið sem lofar miklu en hefur kannske enn ekki brillerað. Hittum skemmtilega stuðningsmenn þeirra í Lyon um árið. Lukaku og Fellaini fyrir okkur United menn. Ekkert ægilega leiðinlegt.

Pólland

Sterkt lið, og fullt af áhorfendum. Ekki draumadráttur en ekki slæmt

Frakkland

Hafa ekkert slakað á síðan þeir rústuðu okkur í fyrra. Frábært lið.

Rússland

Eru í efsta styrkleikaflokki út á gestgjafahlutverkið. Eru lægsta þjóðin í keppninni á styrkleikalistanum. Það væri frábær stemming að mæta þeim og það væri krafa um íslenskan sigur. Myndi auka möguleika okkar á að komast áfram til muna. Væri fagnaðarefni að dragast í riðli Rússlands. Það þýddi að auki að Ísland myndi sleppa við evrópskt lið úr 2. styrkleikaflokki, sem og Serba, sterkasta liðið í þeim fjórða. Reyndar yrði um mikil ferðalög að ræða, eins og myndin sýnir en Ísland gæti þá lent í ferðalögunum sem grænu, bláu, eða appelsínugulu línurnar sýna.

Annar styrkleikaflokkur

Hér eru eingöngu sterk lið sem erfitt væri að mæta, en að sama skapi skemmtileg lið.

Spánn

Ekki sama lið og var ósigrandi fyrir 4-8 árum en gríðarsterkt. Lendum ekki með Spáni í riðli nema vera með Argentínu eða Brasilíu líka og þyrftum þá litlar áhyggjur að hafa af því að komast áfram en skemmtanagildið væri að sama skapi augljóst.

Perú

Þetta er lið sem er hægt að vinna. Slefuðu fimmta sætið í undankeppninni, náðu bara jafntefli á útivelli gegn Nýsjálendingum. Flottasti búningurinn á mótinu. Þetta er ég til í! Þá væri einnig öruggt að við fengjum Evrópulið úr fyrstaflokki og myndum sleppa við Serba.

Sviss

Erfitt og leiðinlegt lið og stuðningsmennirnir? eru þeir ekki frekar boring? Fengjum þá samt Argentínu/Brasilíu úr fyrsta flokki sem frábæra skaðabót.

England

Nei takk. Ég er alveg laus við Englandsblæti og þeir væru í hefndarhug. Virðast ætla að ná að endurnýja liðið svolítið og yrðu erfiðir. Sama og fyrr með Evrópulið. Argentína og England saman í riðli er alltaf fjör, þannig að það gæti orðið áhugavert!

Kólombía

El Tigre og Hames gegn Ragga og Kára. ÚFF! Er fuglamaðurinn enn á lífi? Hann var á HM 2014! Spennandi og skemmtilegur en hörkuerfiður dráttur.

Mexíkó

Sýnd veiði en ekki gefin. Sterkt lið en líklega það lið sem Ísland myndi kannske helst vonast til að sigra. Þeir stuðningsmenn sem komast til Rússland myndu setja svip sinn á keppnina og væri gaman að hitta þau. Eini möguleikinn úr öðrum flokki sem opnar á að við lendum gegn Serbíu.

Úrúgvæ

Einn fyrir Stefán Pálsson og aðra rómantíkera, mig líka. Líklega eitt af þeim liðum sem ég vil helst mæta í þessum flokki, þó þeir hafi Bít. Voru í öðru sæti í undankeppninni í Suður Ameríku, hörkulið.

Króatía.

Nei! Neineinei. Nei takk. Búinn að fá nóg af Króatíu. Óspennandi og erfitt! Þó við höfum sigrað þá heima.

Fjórði styrkleikaflokkur

Serbía

Erfiðasta liðið, og „áhugavert“ að mæta serbneskum stuðningsmönnum í Rússlandi. Ef við mætum Serbum þá er ljóst að það yrði í riðli með Mexíkó og annað hvort Argentínu eða Brasilíu. Það væri sannarlega áhugaverður riðill.

Nígería

Erfiðir andstæðingar en að sama skapi væri þetta frábærlega gaman. Það yrðu alltaf fjöldi stuðningsmann og þetta yrði partí.

Ástralía

Nú erum við komin á þann stað að sigur er líklegri en hitt gegn andstæðingi þó aldrei sé hægt að heimta neitt. Ástralía myndi þýða að ég væri með nýsjálensku rúbbítreyjuna mína frá 1995 á kantinum!

Japan

Frekar óspennandi, en samt? Þekki ekki liðið, örugglega fjör á pöllunum.

Marokkó

Þetta væri gaman!

Panama

Sigur! ekkert annað um þetta að segja

Suður Kórea

Einn fyrir Tottenham fólkið, að öðru leyti óspennandi.

Sádí Arabía

Værum ekki í mikilli samkeppni á börunum frekar en gegn Marokkó. Skyldusigur.

Draumar og þrár

Það væri að sjálfsögðu draumurinn að komast áfram. Það er ljóst að okkar helsti möguleiki til þess er að mæta Rússum.

Þá koma eingöngu Mexíkó, Kólombía, Úrúgvæ og Perú til greina úr öðrum styrkleikaflokki. Af þeim eigum við mesta möguleika gegn Mexíkó og Perú.

Þá er útilokað að mæta Serbíu og því helst Nígería sem ég hræðist úr fjórða flokki

Setjum því upp möguleikann

Rússland
Perú
Ísland
Sádí Arabía

og það væri alls ekki óraunhæft að vonast til að verða í efstu tveim sætunum!

En það er margt fleira til. T.d. að mæta frægustu treyjum heims, þeim gulu, nú eða eftir að hafa séð Ronaldo í eigin persónu í fyrra að mæta Messi.

Brasilía
Spánn
Ísland
Nígería

væri riðill sem við færum kannske ekki frá með stig, en þvílík upplifun!

Við megum ekki gleyma að við fórum til Frakklands með raunhæfar væntingar og ég fyrir mitt leyti hefði ekki verið svekktur með þrjú 0-2 töp, svo fremi sem liðið hefði lagt sig allt fram. Nú gerum við sömu kröfur og ef riðillinn verður erfiður, nú þá er það bara svo.

Að eingöngu tvö Evrópulið verða saman í riðli útilokar leiðindi á borð við

Rússland
Króatía
Ísland
Serbía

og það eru í raun ekki margir hræðilegir möguleikar, því flestar samsetningar gefa okkur ýmist vinnanlega leiki eða spennandi mótherja. En ég myndi kannske ekki hoppa af gleði yfir

Pólland
Mexíkó
Ísland
Japan

og þó? Raunhæfur möguleiki á að komast áfram ef vel gengur? Þannig að ég myndi bara sjá gleði í þessu líka

Ég hlakka svo til fyrsta desember!!!

 

Ítalía – Mílanó

Posted August 14th, 2017. Filed under ferðalög Italia 2017

6. kafli – Mílanó

26. júlí – miðvikudagur

Kom til Mílanó upp úr hádeginu, frá lestarstöðinni var tekin neðanjarðarlest nokkrar stöðvar til suðurs og svo nokkurra mínútna gangur í örlitlu íbúðina mína. Ég var fljótur að koma mér fyrir og svo var um 12 mínútna gangur norður á Dómkirkjutorgið.

Fyrsta verk var að setjast niður og fá sér einn Aperol, sem í þetta skipti kom með nasli eins og Mílanó kann þegar um aperitivo er að ræða

Síðan var kominn tími á góðan göngutúr um Mílano. Ég gekk út að Castello Sforzesco, því mikla virki Sforza greifanna, og síðan suður til Basilica di Sant’Ambrogio, einnar af elstu kirkjum Mílanó. Ég var einhverjum vikum of seinn að bísa miða á Síðustu kvöldmáltíðina, það kemur næst. Ég hafði lítið gert að skoða inn í kirkjur í þessari ferð, hef séð þær helst til margar, en leit samt inn í þessa og hafði bara smá gaman af að sjá eina gamla og ekki of ofsa stóra.

Síðan aftur upp að dómkirkjutorgi og rölt um miðbæinn þangað til kominn var tími á mat, siktaði út einn stað sem fékk þokkalega dóma þarna rétt hjá og fór síðan í eins mikið grundvallaratriði og hægt er í Milanó. Risotto alla Milanese og síðan Cotoletta alla Milanese. Skammtarnir voru gríðarlegir og ég þurfti því miður að leyfa helmningnum af hvorum. En gott var það!

Ég googlaði mig niður á einn sportbar sem vildi til að var alveg í leiðinni heim, en þegar að kom þá var staðurinn´i sumarfríi þannig ég missti af versta leik Íslendinga í Evrópukeppninni, tapinu slæma gegn Austurríki. Fór nefnilega bara heim og í bólið.

27. júlí – fimmtudagur

Dagur skoðunarferðar. Tiltölulega snemma af stað, kaffi og brioche út á næsta kaffihúsi og síðan út á næstu sporvagnastöð þar sem stigið var upp í leið 15 og stefnt austur.

Sum skoða dómkirkju af áfergju, ég skoða fótboltavelli. Ég hafði reyndar látið þá eiga sig fram að því í þessari ferð, en að sjá Stadio Guiseppe Meazza hefur verið takmark lengi.

Safnið á vellinum er afspyrnuslakt, lítið annað en mikið safn af treyjum leikmanna sem leikið hafa á vellinum. Þjáist án efa af því að þarna deila lið velli og safnið því ekki til minnis um þau.

Skoðunarferðin var samt meiriháttar, ótrúleg upplifun að koma leikmannagöngin og upp á völlinn.

Settist niður í kaffistofunni, kaffi og meððí og svo rölt um búðina þar sem Inter og Milan fengu hvort sinn helminginn.

Síðan sporvagninn aftur til baka, smá rölt og síðan stefnt á aðra helstu menningarmiðstöð borgarinnar, þar sem kórinn er aðeins minni en öllu lagvissari. Skoðunarferð á La Scala er nauðsynleg. Þar er hægt að sjá hvar fyrirfólkið kemur saman fyrir og í hléi og koma inn í stúkurnar. Ekki eru þær stórar, og þar eru tveir stólar með baki, og tveir kollar. Ekki fyrir bakveika, held ég.

Safnið á La Scala er litið en fínt, aðallega málverk og brjóstmyndir af sönghetjum og tónskáldum. Sérsýning um Toscanini var samt alveg sérlega vel uppsett, með myndböndum og tóndæmum.

Hádegisverðurinn á pizzastað í Galleria Vittorio Emmanuele II eins og aperolinn deginum áður, ljúffeng flatbaka þar, og síðan rölt heim aðra leið en áður.

Eftir siestu fór ég síðan aftur á sama veitingastað og fyrr, nú var það annar staðalréttur: Osso Buco með Risotto alla Milenese. Aftur mjög vel útilátið en núna kláraði ég! Tiramisù í eftirrétt, þokkalegt.

Eftir það var ekki annað að gera en að fara heim!

28. júlí – föstudagur

Síðasti heili dagur ferðarinnar. Það var á dagskrá að versla kannske eitthvað en blöðrutær og leti slauðufu því svona að mestu. Í staðinn rölti ég enn meira (og hægar) um miðbæinn. Man ekki einu sinni lengur hvar ég settist niður til að fá mér hádegismat en skömmu seinna var þetta

Naut samt Aperolsins að venju og fór síðan heim í síestu.

Enn á ný kom ég sjálfum mér á óvart og dreif mig út eftir lúr og nú suður á bóginn. um 20 mínútna gangur í yndislegt síkjahverfið, Naviglio. Rölti um, fékk mér fordrykk á einum stað og TripAdvisoraði mig síðan inn á einn besta mat ferðarinnar. þurfti að bíða smá eftir borði en fékk yndislegt borð í bakgarðinum. Dómarnir á TripAdvisor eru reyndar blendnir en ég hitti á gott kvöld. Prosciutto con melone í forrétt og kjöt í aðalrétt. Tiramisù í eftirrétt. Þessi síðasta kvöldmáltíð var eins indæl og ferðin, i indælu umhverfi. Þarna við síkin var skemmtileg stemming og það var fínt að ganga heim.

29. júlí – laugardagur

Síðasti dagurinn. Skrapp út og fékk mér kaffi og meððí á sama stað og síðustu morgna, og svo heim, kláraði að pakka, og yfirgaf íbúðina. Dró töskuna upp á neðanjarðarlestarstöðina og þaðan upp á lestarstöð hvar ég skildi báðar töskur eftir og fór í göngutúr. Leiðin lá niður eina aðal verslunargötuna, Corso Buenos Aires, þó ekkert sæi ég sem gat fengið mig til að reyna að versla. Endaði sem fyrr á svæðinu í kringum dómkirkjuna, fékk mér hádegisverð og síðan síðasta Aperolinn og passaði núna að ekkert Lush væri nálægt.

Ég var orðinn ansi fótlúinn þegar hér var komið sögu, blöðrur á tám orðnar vikugamlar og við bættist að ég gleymdi alltaf að setja flugnafæluna í samband í Mílanó og var orðinn ansi bitinn, og bit höfðu blásið upp í blöðrur á ökklum. Það verður ekki allt á kosið. En ég gekk samt aftur til baka upp á lestarstöð þar sem ég eyddi tímanum frekar, og endaði á að taka lestina í rúman klukkutíma út á flugvöll.

Flugið var á miðnætti að staðartíma og það var þreyttur og sæll Björn sem komst í rúmið sitt um miðja nótt.

Fleiri myndir á Flickr – Milano 2017

Stórkostleg ferð að baki. Ef þið haldið að fótsærið hafi aðeins dregið úr ánægjunni þá er það kannske rétt, en stundum er þetta bara svona.

Get sagt hiklaust að ef mér byðist nákvæmlega eins ferð á morgun, myndi ég ekki hika! Það þýðir ekki að ég ætli að fara á alla þessa staði aftur og gera þetta nákvæmlega eins næst, en þetta var eins fullkomin ferð hvað áfangastaði varðar og hægt var.

Ítalía – San Gimignano og víðar.

Posted August 10th, 2017. Filed under ferðalög Italia 2017

5. kafli (a) – San Gimignano, Montalcino og víðar

24. júlí – mánudagur

Nú var kominn tími til að skoða sig betur um í sveitum Toskana og til þess er fátt betra en skipulögð skoðanaferð.

Kom mér út á þarnæsta torg við íbúðina snemma morguns, fékk mér kaffi og kruðerí, og beið þar sem ég átti að bíða. Ég var alltaf að líta til eftir rútu og það var komið nokkuð fram yfir settan tíma þegar kona vatt sér að mér og spurði hvort ég væri á leið í skoðanaferð. “I thought you were Italian” var ástæðan fyrir að hún hafði ekki athugað fyrr og þetta var jú aðalbiðstöð stætóa og rúta í Siena þannig misskilningurinn var fyrirgefanlegur. Hún sótti hina farþegana inn á kaffihúsið og fór að smárútunni sem við fórum á. Við vorum fimm í ferðinn. Ensk hjón frá Plymouth og bandarísk frá Portland (en upphaflega frá NYC. Mjög mikilvægt!)

Næst hæstu turnarnir

Fyrsta stopp var turnaborgin San Gimignano. Litli smábærinn þar sem erjur milli fjölskyldna leiddi til vígbúnaðarkapphlaups í formi turnabygginga. Þegar mest lét voru þeir um 70 en nú eru 14 eftir. Kannske aðeins minna magnað en ég bjóst við en agalega skemmtilegt að koma þarna burtséð frá turnunum, lítið og sætt gamalt þorp

Fengum rúman klukkutíma þar sem var nóg til að rölta helstu stræti og klífa hæsta turninn. 280 þrep þar. Þrammið upp á Nítjándu er alltaf að gefa. Þetta er auðvitað ægifagurt allt, bærinn, turnarnir og líðandi hæðirnar í kring og útsýnið úr turninum var vel þess virði

Næsta stopp var vínhús. Skoðuðum ekkert en komum bara að eins og væri lítill veitingstaður. Þar var okkur gefin að smakka þeirra helstu vín og ég splæsti í eina Brunello di Montalcino. Fengum líka mat, lasagnað hennar langömmu, osta og pylsur.

Næsta stopp var gamalt virki á pílagrímsleiðinni til Jerúsalem. Virkilega flott! Ísinn mjög góður og köttur sem var fædd fyrirsæta.

Síðan var það næsti vínframleiðandinn. Gamli eigandinn sýndi okkur í rykfallnar geymslurnar þar sem voru vín allt frá 1945og var með ýmsan fróðleik. Indæll gaur og svo skýrmæltur að ég skildi hvert orð áður en gædinn þýddi. Svo var auðvitað smakk og ég keypti Brunello di Montalcino Riserva. Bar af hjá þessum.

 

Svo var það loksins smáþorpið Montalcino sjálft og þar snýst sko allt um vín! (Já og jazzhátíðina í kastalanum). Enn meira af líðandi og jafnvel bröttum hæðum í kring og meiri ís. Brunello di Montalcino ís! Af ástæðum sem komu fljótt í ljós var hann ekki seldur í brauðformi heldur bara boxi. Áfengið veldur jú hraðri bráðnun!

Síðan héldum við heim á leið. Þetta var prýðileg ferð til að sjá staði sem ég hefði ekki séð (utan San Gimignano) ef ég hefði verið í einsmennsku. Eins og áður var nefnt er myndasafnið úr ferðinni með Siena myndum:

Fleiri myndir á Flickr – Siena, San Gimignano og Chianti 2017

.

Ítalía – Siena

Posted August 9th, 2017. Filed under ferðalög Italia 2017

5. kafli – Siena

23. júlí – sunnudagur

Siena í mínum huga var alltaf borgin hennar Dísu frænku. Í ferðum sínum til Ítalíu var það eins og oftar en ekki hún væri við ítölskunám hér, í góðan tíma í senn. Kannski voru þetta bara 2-3 ferðir en þetta fannst mér. Minning hennar og Teits förunautar hennar var mér mjög í huga þessa daga sem ég dvaldi í bænum.

Sem fyrr segir kom ég til Siena á sunnudagseftirmiðdegi og kom mér vel fyrir í AirBnB íbúð steinsnar frá aðaltorgi bæjarins. Þarna í miðbæ Siena vantar ekki brattar götur og sú sem ég bjó við var ekki síst.  Þar má ekki eiga bíl með bilaða handbremsu!

Það tók mig þrjár mínútur að fara út á Piazza del Campo og sá í fyrsta skipti þetta fræga torg og reyna auðvitað strax að ímynda mér hvernig það liti út stappfullt af fólki og hestum.

Fyrsti kvöldverður með var ágætur í boði TripAdvisor. Eftir fimm mínútur fór ég að hugsa að þetta væri nú fín músík undir borðum, Chet Baker. Fimm mínútum síðar var hugsunin að þetta væri ansi löng útgáfa af laginu. Þegar ég staulaðist út eftir klukkutíma lét ég afgreiðslustúlkuna alveg vita að þó maturinn hefði verið frábær hefði þessi raungerving Barry Manilow Syndrome með sama laginu á rípít allan tímann væri atlaga að geðheilsu! Ég kom mér heim og í rúm enda langur dagur framundan.

24. júlí – mánudagur

Þessum degi eyddi ég í skipulega skoðanaferð um Toscana og það fær sérfærslu!

Um kvöldið var ég túristi og borgaði túristaskattinn fyrir að borða við Campo. Valdi þann stað sem fékk skásta einkunn en pasta með villisvínaragù var engu að síður verra en ég vonaði. Tók aðeins of mikinn séns þar.

25. júlí – þriðjudagur

Ég var snemma á ferli og gat tekið góðan rúnt um miðbæinn án þess að túristar væru að þvælast mikið fyrir en við erum hér auðvitað þúsundum saman. Útsýnið hér er engu líkt og fegurð bæjarins mikil. Ég bjóst samt ekki við hversu áhrifarík heimsókn í virkið hér væri. Ganga á virkisveggjunum var yndisleg og greinilegt að það er staðurinn fyrir skokkara, röltara og aðra heilsubótarleitendur að vera.

Fortezza Medicea

Ég tók pit stop heima og svo ostar og pizza á stað með frábært útsýni og prýðilega flatböku! Ostarnir auðvitað æði.

Síðan heim aftur og nú tekin almennileg siesta og enn einu sinni kom ég mér má á óvart og dreif mig út í kvöldmat. Valdi stað með góð ummæli en spaghetti með rækjum olli vonbrigðum. Alltof salt og eins og að þefa beint af leginum af þíddum rækjum. Hefði svosem átt að hafa vitað.

Trippa Senese

Tók sénsinn í aðalréttinum og fékk mér Trippa Senese – kálfavambir. (Nei, Trippa er ekki “stripes” á ensku, veitingastaður, ég vissi vel hvað ég var að panta) Ekki slæmt en ekki gott. Pastað á undan hjálpaði ekki til. Mun prófa aftur.

Siena er ekki stór bær og það kom ekkert sérlega á óvart að heyra nafnið mitt kallað þar sem ég sat og borðaði. Þar voru bandarísk hjón sem ég var með í ferðinni deginum áður að labba framhjá og sáu mig!

Meðan ég sat þarna inni var greinilega útkall því 10 lögreglubílar með blikkandi ljósum fóru fram hjá. Það var ansi magnað enda ekki mesta breiðgata bæjarins, varla pláss fyrir gangandi þegar bílarnir þustu framhjá!

Tók síðan kvöldið rólega.

26. júlí – miðvikudagur

Var kominn út á rútustöð klukkan 7:20 eftir um 10 mínútna rölt með töskum og hafði tíma í kaffi og súkkulaðihorn, ekki það fyrsta í ferðinni. Ég sleppti kannske namminu alveg í þessari ferð, en þetta telst ekki nammi. Þó það sé með súkkulaði og nutellafyllt!

Ferðin til Flórens með rútunni tók rúman klukkutíma og þar hoppaði ég í lest til Mílanó, síðasta áfangastaðar ferðarinnar.

Myndasyrpa dagsins er með myndum frá Siena, sem og úr mánudagsferðinni!

Fleiri myndir á Flickr – Siena, San Gimignano og Chianti 2017

 

Ítalía – Castello di Spaltenna

Posted August 8th, 2017. Filed under ferðalög Italia 2017

4. kafli – Castello di Spaltenna, Gaiole in Chianti

22. júlí – Laugardagur

Þá var komið að lúxuslegg þessarar ferðar. Eftir gestaherbergi í Veróna og Flórens var komið að því að vera útaf fyrir mig og láta vel við mig í mat og drykk.

Ég skildi við sjálfan mig í Flórensfærslunni á lestarstöðinni í Flórens, sárfættan og þreyttan. Ég tók lest til Siena sem tók smá tíma, enda ekki farið beinustu leið. Þegar þangað var komið hafði ég nokkurn tíma fyrir mig og fór á eðalveitingas… nei reyndar ekki, fór á stjörnutorgið í kringlunni sem var á sjálfri lestarstöðinni og fékk mér tvær pizzasneiðar. Þær voru betri en Dominos. Síðan stutt rölt gegnum undirgöng og upp nokkra stiga til að komast á rútustoppin við stöðina þar tók rútuna til smábæjarins Gaiole in Chianti, í hjarta þess fræga vínhéraðs Chianti. Þá þurfti ég að rölta snarbratta brekku í 10 mínútur að hótelinu. Tærnar kvörtuðu smá, sko.

En hótelið var þess virði. Gamall (hve gamall? ekki hugmynd) sveitakastali sem gerður hefur verið að þessu fína, næstum lúxushóteli. Ég hafði tíma til að bregða mér í laugina til að sóla mig aðeins og sötra einn þið-vitið-orðið-hvað en það var frekar skýjað og eftir ég fór inn að horfa á tapleik Íslands gegn Sviss fór að hellirigna. Gott fyrir mikilvægan gróður.

Ástæðan fyrir því að ég var þangað kominn var samt einföld

Áfangastaðurinn var því frekar veitingastaðurinn, sem nýlega varð sér úti um Michelin stjörnu, frekar en hótelið þó vissulega hafi það verið óaðfinnanlegt.

Það stytti upp um sjö, nógu seint til að veitingastaðurinn vildi ekki dekka borðin í kastalagarðinum, nokkuð sem gesturinn á undan mér varð alveg ægilega foj yfir, heimtaði þau myndu redda þessu einn tveir og þrír. Ég segi ekki hann hafi haft örlítið til síns máls, en hefði mátt vera örlítið rólegri. Eða heilmikið rólegri. En á endanum fannst mér bara þægilegra og meiri lúxus að sitja inni.

Sex rétta smakkseðillinn var hreint frábær. Upp úr stóð gnocchi rétturinn, bragðgæðin fullkomin, dúfan var svo bragðmikil með sósu og öllu að þó skammturinn væri lítill var næstum meira en að segja það að klára! Léttur millieftirréttur hreinsaði munninn og desertinn og petit fours voru jafn bragðgóð og þau líta út á myndinni.

Með matnum var vínvalið auðvelt, þeirra eigin vín. Kannske ekki eins grand og að fá sérvalin vín frá óháðum aðilum en fyrir mig alveg prýðilegt.

Stórkostlegt kvöld.

Pre-amuse bouche

Amuse bouche

Humarhali, foie gras og kornhæna

Humarhali, foie gras og kornhæna

Carpaccio

Fyllt gnocchi

Risotto

Dúfa

Eftirréttur til heiðurs Escoffier og petit four

 

Eitt af því góða við að borða á hótelinu er að það er stutt í rúmið. Eftir þennan fína mat, en eilítið langa dag, var gott að komast í rúmið

23. júlí – sunnudagur

Morgunverðurinn á hótelinu var að sjálfsögðu yndislegur og að njóta hans með þessu frábæra útsýni var enn betra.

Morgunþokunni létti þegar á leið. Ég var ekkert að flýta mér af þessum ágæta stað, borðaði ágætan hádegisverð á sömu terrössu og síðan tók ég leigubíl til Siena þar sem engar rútur gengu á sunnudögum. Ég var kominn um miðjan eftirmiðdag til Siena og þar tekur við næsti kafli ferðarinnar.

Fleiri myndir á Flickr – Castello di Spaltenna

Ítalía – Lucca

Posted August 5th, 2017. Filed under ferðalög Italia 2017

Kafli 3 (b) – Lucca

21. júlí – föstudagur

Ætli ég hafi ekki fyrst heyrt almennilega um Lucca á blogginu hjá Örvitanum? Fyrst þá og svo aftur þegar ég renndi í gegnum ferðasöguna hans frá Toskana. En líka í þessari bók: Francesco’s Italy, sem Amazon er svo vænt að segja mér strax að ég hafi keypt 2006. Þannig að ég setti ferðalag þangað á listann. Missti af fyrstu áætluðu ferðinni sem fyrr er sagt, en ákvað nú samt að drífa mig, þetta gæti verið gaman. Það var rétt ákvörðun.

Rútuferðin tók um klukkustund. Í Lucca gekk ég um gamla bæinn. Á aðal torginu er allt upptekið af sumarfestivalinu þeirra. Ég beið þó ekki eftir kvöldinu, ekkert spennandi þá , ólíkt vinnufélaga mínum fyrrverand sem sá Robbie Williams sunnudeginum áður. Ég settist samt niður og fékk mér (en ekki hvað) Aperol.

Gekk síðan hringinn um bæinn á gamla virkisveggnum, frá mér numinn af hrifningu á þessum bæ. Ég get eiginlega ekki lýst því og myndir gera því lítil skil, en þið verðið bara að trúa mér þegar ég segi: Það er ný ást í lífi mínu og það er Lucca.

TripAdvisoraði mig á opinn stað (Osteria Da Rosolo) upp úr sex og for í 800g Bistecca Fiorentina, það hljómaði aðeins viðráðanlegra en kíló og var það, litið annað en sinar og bein eftir þegar yfir lauk. Ævintýralega gott!!

Tiramisùið var svo alveg með því besta sem ég hef fengið og ég ætla að reyna að nota hugmyndir frá því og prófa hvort ég geti gert það heima

Síðan var það bara lestin heim, fyrr og fljótar en Google hélt, mjög þægilegt.

Fleiri myndir á Flickr – Lucca 2017

Ítalía – Pisa

Posted August 4th, 2017. Filed under ferðalög Italia 2017

Kafli 3 (a) – Pisa

18. júli – þriðjudagur

Ferð um Toskana hlýtur að fela í sér ferð til Pisa, er það ekki? Sjá turninn, tékka við það á ‘100 greatest sights’, og drífa sig svo.

 

En Pisa var bara ansi skemmtileg heimsókn og það voru síður en svo vonbrigði að sjá skakka turninn. Ég tók klukkutíma lest til Písa frá Flórens. Þegar þangað var komið for ég sem leið lá 20 mínútna göngu í átt að helsta kennileiti borgarinnar. Ég miðaði á aðra af tveim brúm yfir Arno og fór um frekar venjulegar jafnvel hráar götur og sá ekki marga utan stóran hóps bakpokakrakka. verð að viðurkenna að mér þótti þá ekki mikið til bæjarins koma.

Síðan birtist turninn og Piazza dei Miracoli. Áður en lengra er haldið verð ég að segja að ef klukknaturninn væri ekki svona skakkur og ljótur væri þetta án efa eitt af fallegri kirkjutorgum heims. Dómkirkjan er hreint gullfalleg. Ég brá mér í miðasöluna og fékk miða í turninn tveim tímum síðar. (Muna krakkar: kaupa á netinu með góðum fyrirvara).

Tölti síðan um í leit að einhverjum þokkalegum mat stað en endaði á Strittendfud sem fær svaka fína einkunn á TripAdvisor en er beisik götu matur. Fékk mjög góðan slíkan, djúpsteikt fyllt zucchiniblóm og arancini.

Svo í turninn. Þar kom sér ágætlega æfingin frá daglegu þrammi af 7. hæð uppá Nítjándu! Reyndar hefur skólinn frétt af því, því í Flórens bjó ég á 4ðu hæð í lyftulausu! Ekki gaman að uppgötva maður gefi gleymt einhverju uppi þegar niður er komið!

En það er ekki ofsagt að engar myndir gera því skil hvernig er að ganga upp turninn þar sem hluti stigans hallar skarpt. Og uppi finnurðu rækilega fyrir hallanum. Mig hálfsundlaði og lá við sjóveiki! Stórkostleg upplifun. Ekki sleppa að fara upp! (Var næstum of seinn maður þarf að setja tösku í geymslu og vera svo mættur við turninn í röðina vel 10 mín fyrir settan tima. En ekki í fyrsta skipti slapp ég. )

Lét ekki taka af mér „halda við turninn“ mynd en það fyndnasta sem ég sá var fólk að taka slíka frá sjónarhorni þar sem hallar ekki. Öss!

Síðan miðaði ég aftur á lestarstöðina og núna fór ég á hina brúna. Þá kom ég á þetta fína breiðstræti. Greinilega “betri” leiðin, og líklega voru fyrstu kynni mín af Pisa ekki alveg rétt, þó það sé nú alltaf gaman að sjá fleiri hliðar á borgum en bara glanshliðina.

Síðan var það bara lestin aftur til Flórens og vísað til fyrri kafla!

Fleiri myndir á Flickr – Pisa 2017

Ítalía – Flórens

Posted August 3rd, 2017. Filed under ferðalög Italia 2017

3. kafli – Flórens

16. júlí – sunnudagur

Kom til Flórens seinni hluta dags, tók leigubíl að gistingunni minni á vegum skólans, kom mér þar vel fyrir og dreif mig svo út í kvöldmat. Ég gekk sem leið lá í skólann til að kynna mér hana, um 20 mínútna rölt og þegar hann var fundinn var beygt næstu götu til vinstri og blasti þá hin ægifagra dómkirkja við með hvolfþaki Brunelleschi.

Kvöldmaturinn var svo með útsýni og í þetta skiptið einn sá versti slíkur. Mig minnir að það hafi verið gnocchi með ostasósu. En ég sé ekki eftir neinu! Á leiðinni heim fann ég svo ísbúð og átti eftir að koma nokkrum sinnum í þá sömu enda líklega heimablandan þeirra besti ís ferðarinnar, hálfgert nammi í raun.

Og síðan var það aftur heim, ég var með herbergi hjá eldri frú og syni hennar og fékk þar morgunmat, allt frekar staðlað fyrir svona málaskólavist og bara alveg ágætlega þægilegt.

17. júlí – mánudagur

Fyrsti skóladagurinn, stutt próf fyrir fyrsta tíma til að finna mér réttan stað. Ég hef oft verið betri í ítölskunni, búinn að læra allar tíðir og myndir svo sem, en er ansi ryðgað. Lenti bara á ágætum stað, farið yfir hluti sem ég hafði séð áður og auðvelt að rifja upp. Skólinn var sem fyrr segir frekar nálægt dómkirkjunni, þessi mynd úr skólastofunni sýnir það betur.

Skólinn búinn 12:15 og þá farið í góðan göngutúr um Flórens. Ég reyndar gleymdi alveg að ganga upp á hæðina fyrir ofan, sem er eitt af því fáa sem ég man eftir úr dagsferðinni frá Rimini 1988. Ekki gert neitt að ráði, nema jú fara í ísbúð.

Þegar heim var komið hékk ég á netinu, ætlaði út að borða en á endanum nennti ég ekki. Það er ekkert nýtt í utanlandsferðum, svo sem, en á endanum reyndist þetta vera í eina skiptið sem ég dreif mig ekki út. Það er bara nokkuð vel af sér vikið fyrir mig!

18. júli – þriðjudagur

Vakna, skóli, og svo dreif ég mig til Pisa eftir hádegi. Pisa fær sér færslu!

Ég kom fyrir kvöldmat til Flórens og á leiðinni frá lestarstöðinni og heim (skólinn var einmitt á þeirri gönguleið) kom ég við á írskri íþróttakrá og spurði hvort þeir myndu ekki sýna leikinn í Evrópukeppninni. Þeir héldu það nú og ég fór heim, sturtaði mig, klæddi mig upp á og fór aftur út. Þar drakk ég góðan írskan bjór og borðaði líklega versta mat ferðarinnar: Hamborgarar á Ítalíu eru sjaldnast gúrme.

Barinn hafði verið að fyllast af börnum og það verður að segjast að hugurinn hvarflaði 30 ár aftur þegar ég var á þeirra aldri á málaskóla í útlandinu. Þó ég hefði reyndar ekki verið alveg jafn… glaður 😎

Þannig að um leið og leikurinn var búinn hraðaði þessi gamli sér burt og fékk sér ís i sárabætur.

19. júlí – miðvikudagur

Vakna snemma. Hanga á neti og lesa. Skóli til 12:15.

Planið þennan dag var að fara til Lucca. En nei. Loksins kom að því að Google klikkaði illilega. Maps var að reyna að segja mér hvaðan rútan til Lucca færi og laug illilega. Ég hafði nægan tíma, rútan átti að fara frá næsta horni við lestarstöðina kl 13:30, um 10 mínútna gang frá skólanum, ég fór þangað og beint inn á næsta veitingastað til að borða hádegisverð. Risotto reynt enn á ný og var þokkalegt, en ekkert meira.

Síðan út á stoppistöð en engin merki sá ég um Lucca rútu. Spurði inn á miðasölunni: Rútan til Lucca fer frá … og eitthvað nafn. Sagt að taka bara strætó „þaðan“ sem voru svo óljósar upplýsingar að ég fann það ekki. Snerist í hringi um sjálfan mig, argur út í allt og alla, sá að það var 20 mínútna gangur á þessa rútustöð og ákvað á endanum að gefa þetta upp á bátinn enda nú endanlega búinn að missa af 13:30 rútunni og næsta rúta eftir klukkutíma

Í staðinn for ég og steikti á mér höfuðið í tæpan klukkutíma í biðröðinni að Galleria dell’Academia til að heilsa upp á Davíð. Hann var hress og bað að heilsa.

Keypti mér besta ís í bænum og tók svo siestu. Því stundum á ferðalögum þarf maður bara að slökkva á sér í smátíma, með eða án svefns.

Og enn og aftur dreif ég mig út eftir siestuna. Rölti aðeins um bæinn, fékk mér fyrsta Aperol Spritzinn í Flórens (glæpsamlegt að bíða þrjá daga með það!) og ákvað að treysta TripAdvisor fyrir kvöldmat og hitti á meiri háttar stað.

Ég elska gott risotto og sumum kann að finnast um of að borða það tvisvar á dag, en þarna datt ég í lukkupottinn og fékk æðislegt risotto með smjöri, ansjósum, og steiktri brauðmylsnu. (Ansjósur. Já. Ansjósur. Munið hvað ég sagði um sardínur um daginn? Aftur það.)

Lagði ekki í kíló af Flórenssteik en Facebook færsla um það og hvatningar þar við breyttu skoðun minni. Sjá síðar. Fékk samt agalega góða steik og tiramisù á eftir sem var bara næstum jafn gott og mitt eigið.

Borgaði með 100 evru seðli og fékk hann svo aftur til baka með réttu upphæðinni líka. Það var afskaplega feginn karl á kassanum sem skoðaði og sá að enginn hundrað evru seðill var þar þannig það var rétt hjá mér að þeir hefðu næstum verið búnir að borga mér fyrir að borða þennan gómsæta mat.

En ef svo ólíklega vill til að ég hafi í raun sett tvo slíka seðla með og þeir platað mig? Nú þá var þetta bara á góðu Reykjavíkurverði!

Á endanum var þetta bara frábær dagur.

20. júlí – fimmtudagur

Komið að Uffizi.Fyrst þó stálheiðarleg napólsk pizzeria með átta pizzum á matseðli. Ég fékk mér auðvitað Pizza Napolí. Með ansjósum! Þetta var frábær pizza á frábærri búllu, og fékk smá limoncello í kaupbæti.

Uffizi er auðvitað yfirþyrmandi á allan hátt. Myndir af listaverkunum eru til betri alls staðar þannig ég sleppti þeim. Ég vildi ég myndi eitthvað af því sem Ólafur Gíslason sagði mér og öðrum í frábærri leiðsögn um safnið fyrir 29 árum en það er allt horfið nema það að hann mismælti sig og sagði “Fra Lippo Lippi” í stað “Filippo Lippi”. Skilji þau sem vilja.

Eftir siestu skrapp ég í drykk með skólanum sem var bara gaman, ágætlega skemmtilegt fólk, reyndar ekki nema ein úr bekknum mínum þannig ég þekkti þau ekkert fyrir né eftir. Var það lengi að það var rétt tími í þokkalegt trufflupasta fyrir svefninn.

21. júlí – föstudagur

Loksins til Lucca. Fann nýju stoppistöð rútunnar (sem var á endanum jú um 15 mínútna gang frá lestarstöðinni og hafði tíma að fara á nærliggjandi veitingastað og fá mér gríðargott smákolkrabbagnocchi með chili.

Lucca fær sér færslu!

Kom heim síðar en frá Pisa og fór beint í bólið. Með viðkomu í ísbúðinni.

22. júlí – laugardagur

Ekkert annað eftir í Flórens en að fara á lestarstöðina og taka lest til Siena. Nennti ekki að hringja á leigubíl en þrammaði með hafurtask mitt út á lestarstöð, rúmlega hálftíma leið, í nýju skónum. Og nú endanlega tóku þeir sinn toll: Ég var kominn með verulega verki í fæturna á leiðinni og þetta var næstum kvalaganga. En út á lestarstöð komst ég og næsti kafli er stuttur verður stuttur en yndislegur.

Fleiri myndir á Flickr – Flórens 2017

Ítalía – Veróna

Posted August 2nd, 2017. Filed under ferðalög Italia 2017

2. kafli – Veróna

15. júlí – laugardagur

Frá Sirmione lá leiðin til Veróna.

Ákvað 20 mínútum fyrir brottför að fletta upp miðanum mikilvæga fyrir kvöldið. Minnti jú að email staðfestingin hefði verið skrýtin. Finn ekkert í póstinum. Smá panik. Ákveð mig hefði dreymt miðakaupin. Fer á netið. Finn sölusíðuna. Leita að henni í póstinum. Finn staðfestinguna… um að kortasalan hefði ekki gengið í gegn.  Reyni að kaupa miða. Fæ miða á sama svæði og ætlað var. Ýti á staðfest.

Hljóp svo út, fór vitlausa leið í strætó en komst þó í tæka tíð og það tók um klukkustund að komast til Veróna. Þar var ég í herbergi á AirBnB hjá viðkunnanlegum gestgjafa sem átti mjög vingjarnlegan hund. Mjög þægilegt og alveg beint í miðbænum, um 3 mínútna gang frá Arena di Verona. Fór út og fékk mér hádegisverð við torgið, eins og ég vissi var hann dýrari en annars staðar og líklega aðeins slakari. Risottoið var samt alveg þolanlegt.

Síðan opnuðust himnarnir og valið að fara í smart skónum með gatinu á sólanum varð að röngu vali. Smellti mér upp á herbergi, skipti um skó og fór svo að kaupa aðra á útsölu í gríðarsmart búð. Þau skókaup drógu þó dilk á eftir sér sem síðar verður komið að

Kvöldmaturinn í því sem næst næsta húsi við gistinguna var síðan öldungis frábær. Gnocchi, svínakinnar og kaffi. Fékk líka lystauka og desertauka þannig það var alveg stjanað við mig. 

Svo kom hápunkturinn: Nabucco í Arena. Ég var með fínt sæti og gat notið stórfenglegs sjónarspils (flestir hestar á sviðinu í einu: 10, auk léttivagns) 200 manns í kórnum og glæsileg sviðsmynd. Söngurinn var góður og ekki á hverjum degi sem maður heyrir lög endurtekin í óperum: Va, pensiero er enda án efa innblásturinn að færslu uppsetningarinnar frá Jerúsalem og Babýlon til Ítalíu risorgimento tímans og mátti alveg við endurflutningi.

Hér er upptaka frá þessari uppfærslu í sumar í Arena. Sviðsmyndin var sem sé óperuhús.

Þar sem ég sat var ekki sungið með, enda við flest ferðafólk, en í ódýrari sætunum er sungið hástöfum. Næst!

Frábær dagur!

16. júlí – sunnudagur

Morguninn eftir rölti ég út í morgunmat og síðan steðjaði ég að ráði gestgjafans upp á hæð hinu megin við ána Adige þaðan sem útsýni yfir borgina var fagurt.

Síðan var það leigubíll á lestarstöðina og lestin til Flórens, skipt í Bologna. En það er næsti kafli.

Fleiri myndir á Flickr – Veróna 2017

Ítalía – Við Gardavatn

Posted August 1st, 2017. Filed under ferðalög Italia 2017

Fimm ára blogghlé? Hvers vegna ekki. En ferðablogg eru alltaf skemmtileg og það þarf að festa í net söguna af Ítalíuferðinni góðu.

1. kafli – Við Gardavatn

10. júlí – mánudagur

Flogið með síðdegisflugi Icelandair beint til Mílanó og lent þar síðla að kvöldi. Þá er bara að eitt að gera og það er að gista á flugvallarhótelinu. Splæsti á mig Sheraton á vellinum frekar en að þurfa að finna skutlu og fara kílómetersleið að hinu. Engu að síður var leiðin eftir flugvallargöngunum drjúg og það var þreyttur björn sem skreið í rúmið. Ég hafði reyndar gefið mér tíma til fara á hótelbarinn og njóta fyrstu ítölsku máltíðarinnar: Vel útilátins caprese. Það var eins gott og það átti að vera.

11. júlí – þriðjudagur

Rólegur morgun: Flott morgunverðarhlaðborð og svo út á lestarstöðina sem var næst hótelinu og til Sirmione. Fyrst flugvallarlestin inn á Milano Centrale og þaðan lestin til Verona með viðkomu við Gardavatn. Ég var að reyna að fylgjast með stoppunum á Google Maps en ekki í fyrsta skipti var netsamband slælegt og ég fór stöð of langt, þurfti að finna strætó og síðan bíða í klukkutíma eftir honum. Þannig ég var aðeins seinni á hótelið en ætlað var en loksins um þrjúleytið var ég kominn í langþráð sólbað í almennilegum hita, 33°C. Í eftirmiðdagssnarlið kom gestur, fuglarnir voru ágengir og vildu sitt.

Kvöldmaturinn var á hótelinu sem fékk alveg þokkalega dóma á TripAdvisor og var samt ekki alveg nógu fínn. Kolkrabbinn þolanlegur og tiramisù ekki nógu gott. En það var stutt að labba upp á herbergið á fjórðu hæð (stiginn. alla daga. alltaf.)

Herbergið var annars af betri gerðinni. Stórt og gott, með sturtu og baðkari. Baðkarið reyndar í herberginu sjálfu og opinn gluggi úr sturtuklefanum  með útsýni yfir karið og svalirnar. Ekki herbergi fyrir spéhrætt fólk að deila.

 

12. júlí – miðvikudagur

Sól, sól, sól, sundlaug og sól. Nokkrir Magnum Double Lampone hindberjaísar og einn og einn Aperol Spritz, opinber drykkur ferðarinnar.

Um kvöldið labbaði ég áleiðis að gamla bænum í Sirmione, en ekki alla leið, áfangastaðurinn mjög góður veitingastaður hálfa leið. Fékk þar eina bestu pizzu ævinnar með mozzarella, taleggio osti, porcini sveppum og truffluperlum. Æðislegt.

13. júlí – fimmtudagur.

Meiri sól! Meira sólbað. Meiri ís! Meira Aperol!

Um kvöldið fór ég svo alla leið inn í gamla bæinn í Sirmione sem er undurfallegur. þetta var um 30 mínútna gangur.

Út fyrir þægindarammann byrjaði í fyrra í Frans og það var alltaf planið. Ég fann góðan veitingastað, gat valið um þrjá smakkseðla, vatnsrétti, sjávarrétti, og landrétti Fékk mér smakkseðil “vatnsins” og þó forrétturinn, bleikju karpatsjó hefði ekki verið góður, var pasta með sardínum guðdómlegt, og aðalrétturinn, bleikja, frábær. Já. Ég borðaði þríréttað fiskmeti. Þér finnst það ekki jafn ótrúlegt og mér. Enn ótrúlegra: Mér fannst sardínur æðislegar. Þekki varla sjálfan mig.

Á eftir stoppaði ég við einn af hundrað íssölum í bænum og líklega þann besta. Pistasíuís ætti ekki að vera eiturgrænn enda var þessi náttúrulegur og stórkostlegur.  Naut svo útsýnis í þessum indæla bæ við þetta yndislega vatn og tók strætó heim, svona fyrst hann renndi við þegar ég var við stoppistöðina

14. júlí – föstudagur

Skýjað að mestu. Rölti um Columbare, bæinn sem hótelið er í raun í enda Sirmione víst bara gamli bærinn. stálheiðarleg quattro stagione var hádegisverðurinn. Góð hvíld á hótelinu og síðan gamla Sirmione aftur um kvöldið og engu síður heiðarlegt spaghetti alle vongole. Og þó ég þoli ekki ammrískt kanilnammi for ég að ráðum vinar og fékk mér kanilís. Og hann er bara svona góður! Aftur strætó heim, og smá rölt.

Góðir dagar við Gardavatn gerðu nákvæmlega það sem ætlast var til: Hvíld, sól og base-tan og góður matur í fallegu umhverfi.

Fleiri myndir á Flickr – Sirmione 2017

 

Einhver sem er hvorki nógu sleipur í íslensku né ensku[1] birtir auglýsingu í Fréttablaðinu í dag og vitnar í bifflíuna[2]. Í því efni er rétt að hafa nokkur atriði í huga:

  • Guð er ekki til
  • Þ.a.l. er biblian ekki Orð Guðs.
  • Jesús var… kannske… til.
  • En hann var ekki sonur Guðs.
  • Svo það er alveg óþarfi að taka mark á því sem Jesús sagði, nema það sé almenn sannindi.

Þannig það er best að setja biblíuna bara á hilluna og láta hana rykfalla.

  • En ef þú vilt endilega trúa að Guð hafi verið til
  • Og að Jesú hafi verið til og verið sonur hans.
  • Þá er ljóst jafnvel þó að brjálæðingurinn og geðklofinn[3] Sál frá Tarsus hafi aldrei hitt Jesú.
  • Þá er brjálæðingurinn og geðklofinn Sál frá Tarsus augljóslega innblásinn af Guði
  • Og ef þú vilt trúa á Guð, er eins gott fyrir þig að fordæma samkynhneigða. Og fíkjur (Markús 11:12-14)[4]
  • Tókstu annars eftir því að á morgun vígir fráskilin kona  (Matt. 19,6) fráskilda konu  (Matt. 19,6) til biskups?

Hættum þessu trúarbulli, köstum trúnni, verum góð hvort við annað.

[1] “Fyrra bréf Páls til Korin (sic)”,  “When Christians are mute, then Bible says”

[2] http://eyjan.pressan.is/frettir/wp-content/uploads/2012/08/f4c3a2aa83-380x230_o.jpg

[3] Þetta tvennt fer ekkert endilega sama svo svo hafi verið í þessu tilfelli.

[4] Mikið skolli eru fíkjur samt vondar.